Θλίψη για τον ορειβάτη στο Βελούχι Συγκλονίζουν τα μηνύματα από γνωστούς και φίλους για τον Καπετάνιο των βουνών

Ο 74χρονος ορειβάτης ήταν ο πρόεδρος του Φυσιολατρικού Ομίλου Πειραιώς - Ήταν ιδιαίτερα αγαπητός στην ορειβατική κοινότητα στην Ελλάδα

Θλίψη έχει προκαλέσει στην ορειβατική κοινότητα της χώρας η είδηση του θανάτου του 74χρονου ορειβάτη που μετά από δύο ημέρες εντοπίστηκε νεκρός σε δύσβατο σημείο στο Βελούχι.

Ο Τάσος Αναστασιάδης ήταν πρόεδρος τουΦυσιολατρικού Ομίλου Πειραιώς με μεγάλη εμπειρία στις αναβάσεις σε βουνά στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Δεν ήταν τυχαίο ότι οι φίλοι του τον αποκαλούσαν καπετάνιο.

Δυστυχώς ο φίλος Τάσος για πολλούς από εμάς ως ο Καπετάνιος πρόεδρος και αρχηγός του Φ.Ο.Π. Φυσιολατρικός Όμιλος Πειραιώς βρέθηκε πριν από λίγο σε δύσβατο σημείο.Καλη σου ανάβαση Τάσο, εκεί στα πολύ ψηλά.Τα συλλυπητήρια μου στους οικείους του και στους φίλους του Φ.Ο.Π ..καλη δύναμη λυπημένος γράφει στο facebook ένας από τους πολλούς φίλους του.

Έμεινε εκεί που ανήκε, στις κορυφές που αγάπησε

Σήμερα αποχαιρετούμε έναν άνθρωπο που δεν ανέβαινε απλώς στα βουνά, αλλά ανήκε σε αυτά. Έναν άνθρωπο για τον οποίο η κορυφή δεν ήταν ένας προορισμός, αλλά το σπίτι του.
Είχε το βουνό στην ψυχή του, και η ψυχή του ήταν μεγάλη σαν τις Άλπεις, άγρια σαν τις ελληνικές ραχοκοκαλιές και φωτεινή σαν τα χιόνια στα 2.313 μέτρα.
Πριν λίγες μέρες, η καταιγίδα τον τύλιξε, αλλά εκείνος δεν χάθηκε. Απλά έμεινε εκεί που ανήκε. Στις αγκαλιές του βουνού, στις κορυφές που τόσο αγάπησε. Και αν το σώμα του αναπαύεται στα 200 μέτρα βάθος μιας παγωμένης ρεματιάς, το πνεύμα του είναι ήδη ελεύθερο στις κορυφογραμμές.Καλό ταξίδι, σύντροφε Τάσο Αναστασιάδη. Ας είναι ελαφρύ το χιόνι που σε σκεπάζει και αιώνια η ανάμνηση των επόμενων βημάτων σου στις κορυφές

Συγκλονιστική μαρτυρία

Συγκλονιστική είναι η μαρτυρία ορειβάτη που συνάντησε την 17μελή ομάδα του Φυσιολατρικού Ομίλου Πειραιώς και τον Τάσο Αναστασιάδη ενώ ανέβαιναν στην κορυφή στο Βελούχι.

Όπως λέει μίλησε μαζί του για λίγο και συνέχισε ο καθένας τον δρόμο του. Μετά από λίγο είδε τον καιρό να χαλάει απότομα. Η περιγραφή του ορειβάτη στην ιστοσελίδαpezoporontas.com είναι συγκλονιστική:

Η μέρα ξεκίνησε με την ησυχία που μόνο το βουνό ξέρει να προσφέρει. Κατηφόριζα από την Ψιλή Κορυφή με κατεύθυνση το καταφύγιο, νιώθοντας ακόμα την ικανοποίηση της ανάβασης. Εκεί, στο μονοπάτι, οι δρόμοι μας διασταυρώθηκαν.

Εκείνος ανέβαινε με την ομάδα του Φυσιολατρικού Ομίλου Πειραιά, γεμάτος διάθεση για την ολοκλήρωση της ανάβασης στην κορυφή. Σταθήκαμε για λίγο, όπως κάνουν πάντα οι ορειβάτες. Με ρώτησε πώς είναι τα πράγματα ψηλά, τι καιρό κάνει, αν το πεδίο είναι καθαρό.

Ανταλλάξαμε ένα γειά και ένα χαμόγελο, από εκείνα που δίνουν κουράγιο για τα επόμενα μέτρα, και τραβήξαμε ο καθένας τον δρόμο του.

Φτάνοντας στο καταφύγιο, γύρισα το βλέμμα μου πίσω. Τους έβλεπα να ανηφορίζουν σταθερά, φτάνοντας μέχρι την πρώτη κορυφή την τελευταία ορατή από το σημείο εκείνο, αφού η μεγάλη κορυφή του Βελουχίου παραμένει κρυμμένη, σαν να φυλάει τα μυστικά της.

Και τότε, όλα άλλαξαν.

Μέσα σε ελάχιστα λεπτά, το βουνό έδειξε το σκληρό του πρόσωπο. Ο καιρός έκλεισε απότομα, μια λευκή κουρτίνα σκέπασε τα πάντα και η ορατότητα χάθηκε στο μηδέν. Η διαδρομή μέχρι τα αυτοκίνητά μας μετατράπηκε σε μάχη με τα στοιχεία της φύσης. Μέχρι να φτάσουμε, το χιόνι μας είχε καλύψει ολοκληρωτικά, μετατρέποντας το τοπίο σε έναν παγωμένο άγνωστο κόσμο.

Πού να ήξερα πως εκείνο το σύντομο γειά στο μονοπάτι δεν ήταν απλώς ένας χαιρετισμός, αλλά ένας αποχαιρετισμός.

Πηγή: in.gr