Τσιμπούρια και καλοκαίρι συνδέονται συχνά με αυξημένους κινδύνους για την υγεία, προειδοποιούν οι ειδικοί. Η παιδίατρος Αρετή Μανιώτη και ο Ηλίας Παπαδόπουλος, διευθυντής του Εργαστηρίου Παρασιτολογίας και Παρασιτικών Νοσημάτων Κτηνιατρικής ΑΠΘ, εξηγούν στο MEGA τα μέτρα πρόληψης και τον σωστό τρόπο αντιμετώπισης.
Τα τσιμπούρια είναι παράσιτα που ζουν σε θάμνους και χορτάρια, τρεφόμενα με αίμα ανθρώπων και ζώων. Δεν πηδούν ούτε πετούν, αλλά προσκολλώνται σε όποιον έρθει σε επαφή μαζί τους, επισημαίνουν οι ειδικοί.
Προτιμούν περιοχές με υγρασία, όπως πάρκα και αγροτικές εκτάσεις, αποφεύγοντας τις αμμώδεις παραλίες. Η αλλαγή του περιβάλλοντος και η μείωση των περιόδων έντονου ψύχους ευνοούν την επιβίωσή τους, με αποτέλεσμα να αυξάνεται η δραστηριότητά τους την άνοιξη και το καλοκαίρι.
Οι ειδικοί υπογραμμίζουν ότι τα τσιμπούρια μπορεί να προκαλέσουν ήπιο ερεθισμό, αλλά και σοβαρές λοιμώξεις, καθώς μεταφέρουν βακτήρια, ιούς και άλλα παράσιτα.
«Συνήθως προκαλεί έναν ήπιο ερεθισμό, αλλά ευθύνεται και για σοβαρές λοιμώξεις. Συνήθως ένα τσιμπούρι τσιμπάει ένα μολυσμένο ζώο, και μετά μεταδίδεται σε άλλο ζώο ή στον άνθρωπο, και έτσι μολύνεται. Συνήθως δεν το καταλαβαίνουμε, διότι στο σάλιο του τσιμπουριού υπάρχουν ουσίες που δεν προκαλούν ούτε πόνο, ούτε κνησμό. Απλά το ψάχνουμε, γιατί σε αντίθεση με τα τσιμπήματα από τα κουνούπια και τις μέλισσες, υπάρχει ένα μαύρο πραγματατάκι, το βλέπουμε πάνω», ανέφερε η παιδίατρος Αρετή Μανιώτη.
Πρόληψη και προστασία
Για την αποφυγή τσιμπημάτων, προτείνονται προληπτικά μέτρα όπως η χρήση μακριών ρούχων, κλειστών παπουτσιών και εντομοαπωθητικών όταν βρισκόμαστε στη φύση. Επίσης, είναι σημαντικός ο έλεγχος των παιδιών κατά την επιστροφή στο σπίτι, ιδιαίτερα σε περιοχές του σώματος με ζέστη και υγρασία.
«Τώρα την άνοιξη γίνεται μία έξαρση της δραστηριότητάς τους, γιατί αρχίζουν και δραστηριοποιούνται και αναπαραγωγικά, αλλά και θέλουν να κάνουν αιματοφαγία. Όπου στη διάρκεια της αιματοφαγίας μπορούν και ενοφθαλμίζουν διάφορα παθογόνα. Κάθε φύσης παθογόνα, μπορεί να είναι άλλα παράσιτα, μπορεί να είναι βακτήρια, ιοί και λοιπά», εξήγησε ο Ηλίας Παπαδόπουλος, διευθυντής του Εργαστηρίου Παρασιτολογίας και Παρασιτικών Νοσημάτων Κτηνιατρικής ΑΠΘ.
Αφαίρεση και αντιμετώπιση
Η άμεση και σωστή αφαίρεση του τσιμπουριού είναι καθοριστική. Οι ειδικοί συνιστούν τη χρήση λεπτής λαβίδας ή τσιμπιδιού, πιάνοντας το παράσιτο όσο πιο κοντά στο δέρμα γίνεται και αφαιρώντας το με σταθερή, περιστροφική κίνηση.
Απορρίπτεται η παλιά πρακτική χρήσης ελαιωδών ουσιών ή εντομοκτόνων, καθώς μπορεί να στρεσάρει το τσιμπούρι και να αυξήσει τον κίνδυνο μετάδοσης παθογόνων. Η άμεση αφαίρεση μειώνει σημαντικά την πιθανότητα μόλυνσης, ακόμη κι αν παραμείνει μικρό μέρος του παρασίτου, το οποίο συνήθως αποβάλλεται φυσικά από το δέρμα.
Σε περίπτωση εμφάνισης συμπτωμάτων όπως παρατεταμένος πυρετός, έντονη κόπωση ή ασυνήθιστο εξάνθημα, οι ειδικοί συνιστούν άμεση ιατρική αξιολόγηση.
Πηγή: tanea.gr
