Πρόσφατα πέρασε η 21η Απριλίου και μας θύμισε τη δικτατορία του Παπαδόπουλου, αμερικανικής επινόησης, η οποία τελείωσε με την προδοσία στην Κύπρο, την οποία η χούντα του Παπαδόπουλου, ικανοποιώντας αιτήματα της αμερικανικής κυβέρνησης διατυπωμένα από τον τότε πολιτικό παράγοντα Κίσινγκερ, ολοκλήρωσε λίγο πριν καταρρεύσει. Με την εξαΰλωσή της, καθώς και του Σαμψών, η μισή Κύπρος περιήλθε εις κατοχήν της Τουρκίας.
Η Κύπρος είχε στερηθεί πλήρως την όποια στρατιωτική κάλυψη, ώστε να μπορούν τα τουρκικά στρατεύματα να κάνουν εκδρομή. Δίπλα στην Κύπρο ζει και βασιλεύει το Ισραήλ, ένα κράτος με περίπου διπλάσια έκταση της Κύπρου, το οποίο από την ίδρυσή του βρίσκεται περικυκλωμένο από δυνάμεις που επιδιώκουν, διαχρονικά, να το εξαφανίσουν.
Και στις δυο αυτές περιοχές, στο ξεκίνημά τους, το αφεντικό ήταν η αυτοκρατορία της Μεγάλης Βρετανίας, ειδική στο διαίρει και βασίλευε. Και στις δυο έβαλε παρόμοια εμπόδια κι όμως οι πορείες τους πολύ διαφορετικές, η μία με απώλειες, ενώ η άλλη με οφέλη.
Τις πταίει; Ένα ερώτημα που υποτίθεται ότι έχει απαντηθεί, κι όμως παραμένει, διαχρονικά, αναπάντητο. Παρά ταύτα οφείλουμε να το απαντήσουμε με διάλογο και συζήτηση, έχοντας πάντα ως στόχο την εξυπηρέτηση των εθνικών μας συμφερόντων. Δεν αρκεί, όμως, ένας καταγγελτικός διάλογος, χρειάζεται και η κάθε πλευρά να τοποθετηθεί επί του πρακτέου με βάση του οποίου εξυπηρετούνται τα εθνικά συμφέροντα. Όταν κάποιος αμφισβητεί την επικράτειά σου και σε απειλεί η κάθε πλευρά θα πρέπει να τοποθετηθεί σε ό,τι αφορά τα μέσα με τα οποία αντιμετωπίζεται η απειλή. Το ΚΚΕ και η Αριστερά, γενικά, καταψηφίζει τον προϋπολογισμό του υπουργείου Εθνικής Άμυνας και διαχρονικά είναι αντίθετοι σε όλες τις πολιτικές της Δύσης, ενώ δεν έχει πρόβλημα να υιοθετήσει πολιτικές της Ανατολής.
Το βλέπουμε τώρα και με την περίπτωση του Ισραήλ, όπου τάσσονται εναντίον του Ισραήλ, κατηγορώντας το ως ναζιστικό και γενοκτόνο και ούτε λίγο ούτε πολύ τάσσονται υπέρ ενός ναζιθεοκρατικού καθεστώτος των Μουλάδων στο Ιράν, το οποίο, διαχρονικά, ασκεί πολιτική εξασφάλισης ζωτικού χώρου, εξόντωσης των αντιφρονούντων στο Ιράν, καθώς και αυτή της εξαφάνισης του Ισραήλ. Δηλαδή, καμιά διαφορά από αυτές του Χίτλερ. Ακόμα προχθές σε διαδηλώσεις που οργάνωσαν οι Φρουροί της Επανάστασης, τα παπαδοπούλια του Ιράν, θάνατο στο Ισραήλ φώναζαν. Αυτές οι πολιτικές του Ιράν παρήγαγαν τη σημερινή κατάσταση στη Μέση Ανατολή. Δεν ξεκίνησε τον πόλεμο το Ισραήλ, ούτε τώρα ούτε στο παρελθόν. Τα πλοκάμια του Ιράν, Χαμάς και Χεζμπολάχ, που αποτελούν «κράτος εν κράτει» στην Παλαιστίνη και στο Λίβανο, κόντρα στις πολιτικές των κυβερνήσεων των δυο περιοχών άρχισαν τις πολεμικές επιχειρήσεις εναντίον του Ισραήλ. Αυτές οι δυο τρομοκρατικές οργανώσεις του Ιράν μαζί και οι Χούτι, με τις πράξεις τους, αντί να καταθέσουν τα όπλα συνέχισαν μέχρι τέλους τις τρομοκρατικές ενέργειες βομβαρδίζοντας με ρουκέτες, ιρανικής παραγωγής, το Ισραήλ, θυσιάζοντας τις ζωές χιλιάδων αμάχων σε αυτές τις περιοχές που τις χρησιμοποίησαν ως ασπίδα τους.
Το πιο αποκρουστικό των πολιτικών του ΚΚΕ και εν γένει της γνωστής Αριστεράς και των οπαδών του Παπαδόπουλου, γνωστοί και ως αντισημίτες, είναι ότι συμπίπτουν με αυτές της Τουρκίας που απειλεί τη χώρα μας, όπως το Ιράν, το Ισραήλ, και η οποία επιδιώκει να αναδειχθεί η ηγέτης όλων των ισλαμιστών στον Πλανήτη. Και όχι μόνον με την Τουρκία, αλλά και με τις πολιτικές ευρωπαϊκών χωρών που κάνουν χρυσές δουλειές με την Τουρκία και οι οποίες, ως άλλοτε οι γεννήτορες του αντισιωνισμού και αντισημιτισμού, είναι προσδεμένες στο άρμα του Ιράν, και θα είναι με το άρμα της Τουρκίας όταν η Ελλάδα θα δέχεται τις επιθέσεις της Τουρκίας. Δηλαδή, στην προκειμένη περίπτωση το ΚΚΕ και η Αριστερά στο δρόμο που χάραξε ο Πούτιν και οι Μπίζνεσμεν της Ευρώπης με την Τουρκία. Αιδώς Αργείοι! Ευτυχώς ο Έλληνας ψηφοφόρος τους επιβραβεύει καταλλήλως.
—
* Ο Θεόδωρος Στάθης έζησε για χρόνια στις ΗΠΑ. Είναι πρώην βουλευτής Λάρισας με το ΠΑΣΟΚ, ενώ διετέλεσε υφυπουργός Εθνικής Αμυνας, αναπληρωτής υπουργός Πολιτισμού και υπουργός Γεωργίας. Είναι διδάκτωρ του Columbia University και πρόεδρος του Ιδρύματος Μεσογειακών Μελετών
