«Μια μέρα, θα γίνω Πρόεδρος της Δημοκρατίας»: μόνο δύο άνθρωποι φέρεται να το έχουν δηλώσει αυτό στον Αλέν Μινκ, τον σύμβουλο των ισχυρών στη Γαλλία. Ο ένας είναι ο Εμανουέλ Μακρόν. Ο άλλος (φέρεται, πάντα, να) είναι ο επονομαζόμενος και «αριστερός τραπεζίτης», Ματιέ Πιγκάς. Ο ίδιος βέβαια το διαψεύδει. Αν κρίνει, ωστόσο, κανείς από την αιφνίδια πανταχού παρουσία του σε γαλλικά Μέσα τόσο «δικά του» (όπως η «Le Monde», στην οποία είναι μεγαλομέτοχος) όσο και «ξένα» (όπως η κεντροδεξιά «Le Figaro») και πρωτίστως από τις δηλώσεις που κάνει, ο 58χρονος Πιγκάς, που μόλις ανέλαβε να διαπραγματευτεί την περίπλοκη και άκρως πολιτική αναδιάρθρωση του τεράστιου χρέους της Βενεζουέλας, είναι έτοιμος «να τα ρισκάρει όλα για να μπει σε αυτή τη μάχη». «Αν μπορώ να φανώ χρήσιμος, είμαι εδώ», διαβεβαίωσε ο ίδιος τη «Monde». «Ο Ματιέ Πιγκάς είναι υποψήφιος για την προεδρία της Δημοκρατίας, αρκεί να τον παρακαλέσουν», διαβεβαίωσε από την πλευρά της, με μια δόση ειρωνείας, η «Figaro», για την οποία «ο τραπεζίτης της ριζοσπαστικής Αριστεράς ονειρεύεται να πάρει τη ρεβάνς από τον Εμανουέλ Μακρόν».
Οι δυο τους, Πιγκάς και Μακρόν, γνωρίζονται από τότε που ο πρώτος εργαζόταν στη Lazard και ο δεύτερος στη Rothschild, αμφότεροι ως επενδυτικοί τραπεζίτες φυσικά. Λένε πως υπήρξε εξαρχής αντιπαλότητα ανάμεσά τους, που κορυφώθηκε το 2016, όταν ο Πιγκάς ετοιμαζόταν μαζί με έναν φίλο του, επίσης σοσιαλιστή τραπεζίτη, να δημιουργήσουν μια διαδικτυακή πλατφόρμα που θα συγκέντρωνε πολίτες και πρωτοβουλίες έξω από τα παραδοσιακά κομματικά σχήματα – πλην όμως τους πρόλαβε ο Εμανουέλ Μακρόν, ανεβάζοντας μια πλατφόρμα «εντυπωσιακά παρόμοια», το En Marche.
Λένε επίσης πως η πολιτική ανέκαθεν είλκυε τον 58χρονο Πιγκάς, ο οποίος έχει πια μεταπηδήσει από τη Lazard στην αμερικανική Centerview: έχει γράψει αρκετά οικονομικο-πολιτικά βιβλία και ετοιμάζει για το φθινόπωρο ένα νέο με προσωρινό τίτλο «Ολα είναι δυνατά». Δεν διαθέτει βέβαια κόμμα, ούτε μηχανισμό, ούτε κομματική βάση. Σύμφωνα ωστόσο με τη «Figaro», είναι πεπεισμένος πως είναι ο κατάλληλος άνθρωπος για τη συγκυρία: «Η Αριστερά βρίσκεται σε αδιέξοδο, όπως στο σκάκι όταν δεν υπάρχει ούτε νικητής ούτε ηττημένος. Αν θέλετε να παίξω κάποιο ρόλο, πείτε μου πότε και πώς», δήλωσε ο ίδιος στην εφημερίδα.
Το μήνυμά του απευθύνεται στη «μη μελανσονική Αριστερά», που αναζητεί ακόμα κοινό υποψήφιο απέναντι στον Ζαν-Λικ Μελανσόν, τον υποψήφιο της Ανυπότακτης Γαλλίας. Αν και την καλεί αδιάκοπα να ενωθεί, μέσα από παρεμβάσεις σε Μέσα και αναρτήσεις στο X, o Πιγκάς κρατά προσεκτικά αποστάσεις από τις διαπραγματεύσεις, αφήνοντας στενούς συνεργάτες του να προωθούν την ιδέα μιας προκριματικής εκλογικής διαδικασίας της Αριστεράς, χωρίς τους Ανυπότακτους.
Ο ίδιος, σχολιάζει η «Figaro», στοχεύει στο επόμενο βήμα: «Μόλις επιβεβαιωθεί, όπως προβλέπει, η αποτυχία μιας τέτοιας πρωτοβουλίας, θα μπορούσε να εμφανιστεί ως η εναλλακτική λύση». Στο μεταξύ, συναντά ακατάπαυστα πολιτικούς και υπερασπίζεται όπου σταθεί και όπου βρεθεί τις ιδέες του, που τοποθετούνται «αριστερά της Αριστεράς», προτάσσοντας παράλληλα τις διαφορές του με τον Μελανσόν, «ιδίως σε ό,τι αφορά την Ευρώπη».
Μιλώντας τον Απρίλιο σε μια συγκέντρωση στη Βρετάνη, ο Πιγκάς παρουσίασε τη δική του διάγνωση για το χρέος και τα ελλείμματα, τα οποία χαρακτήρισε «εργαλεία ιδεολογικής κυριαρχίας». Και σκιαγράφησε προτάσεις κατά της «έκρηξης των ανισοτήτων», εισηγούμενος αύξηση του «κατώτατου μισθού κατά 20%», την επιβολή ενός «φόρου Ζούκμαν» στον μεγάλο πλούτο και μια καλύτερη «κατανομή της παραγωγικότητας» υπέρ των εργαζομένων.
Οπως είναι βέβαια λογικό, δεν έχουν όλοι τα καλύτερα να πουν για αυτόν: «Οσο πιο δεξιά είναι η συμπεριφορά του, τόσο πιο αριστερός ο λόγος του», σχολίασε ο Μισέλ Σαπέν, ο πρώην υπουργός Οικονομίας του Φρανσουά Ολάντ, ο οποίος έχει άσχημες αναμνήσεις από την περίοδο της Lazard, κατά την αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους. «Δεν έχει ιδεολογική τοποθέτηση, είναι απλώς ένας οπορτουνιστής», σχολίασε από την πλευρά του ο πρώην φίλος του Αλέν Μινκ, ο οποίος τον βλέπει ικανό να γίνει «υπουργός του Μελανσόν αν εκλεγεί».
Πηγή: tanea.gr
