«Πόσο προετοιμασμένη είναι η Ευρώπη για έναν κόσμο ακραία υψηλών θερμοκρασιών;», είναι το ερώτημα που θέτει ρεπορτάζ των «Financial Times». Επικαλούμενο, παράλληλα, δήλωση της αναπληρώτριας διευθύντριας της υπηρεσίας «Κοπέρνικος» της ΕΕ, Σαμάνθα Μπούργκες, σύμφωνα με την οποία «η Ευρώπη θερμαίνεται με ρυθμό υπερδιπλάσιο σε σύγκριση με τον παγκόσμιο μέσο όρο και οι Ευρωπαίοι εκτίθενται σε μεγαλύτερο θερμικό στρες».
Δεν πρόκειται, προφανώς, για καινοφανή ερωτήματα και διαπιστώσεις – ειδικά μετά τον «καυτό» Ιούνιο που προηγήθηκε και τα αλλεπάλληλα κύματα καύσωνα που αναμένεται πως θα πλήξουν την Ευρώπη αυτό το καλοκαίρι. Εχοντας ως συνέπεια, μάλιστα, μόνο στη Γαλλία να καταγραφούν περισσότεροι από 2.000 «υπεράριθμοι» θάνατοι (από τον συνήθη μέσο όρο του μήνα), που αποδίδονται στις ασυνήθιστα υψηλές θερμοκρασίες.
Σε αυτό το φόντο, το βασικό ερώτημα είναι το «Τι να κάνουμε;». Και, μάλιστα, όχι μόνο για να αντιμετωπίσουμε μεσο-μακροπρόθεσμα το φαινόμενο, αλλά και για να διαχειριστούμε τις άμεσες, καθημερινές του συνέπειες.
Ενώ, όμως, σε Ελλάδα και Ιταλία η απάντηση φαντάζει περίπου αυτονόητη – περιορισμός σε χώρους που ψύχονται και συνεχής χρήση κλιματιστικών – για μεγάλο μέρος της Ευρώπης αυτό δεν ισχύει. Όπως εξηγεί σε δικό της ρεπορτάζ η ιταλική «Il Sole 24 Ore», η μη διαδεδομένη χρήση του κλιματισμού δεν οφείλεται μόνο στις υπάρχουσες συνήθειες, αλλά «προκύπτει από μια σειρά άλλους παράγοντες, όπως οι περιορισμοί από τα πολεοδομικά σχέδια, οι κανόνες για την προστασία της πολιτιστικής κληρονομιάς, τα καταστατικά των πολυκατοικιών, ακόμη και οι διαμαρτυρίες από τους γείτονες».
Την ίδια στιγμή, έχει ξεσπάσει και πολιτική αντιπαράθεση, η οποία οξύνεται διαρκώς. Πρωταγωνιστικό ρόλο, μάλιστα, παίζει η Ακροδεξιά, η οποία ισχυρίζεται πως αποδεικνύονται εκ νέου οι καταστροφικές συνέπειες της «πράσινης» πολιτικής. Η συγκεκριμένη πολιτική πτέρυγα θεωρεί, πιθανότατα, ότι της παρουσιάζεται μια ακόμη πρώτης τάξης ευκαιρία – μετά την περίοδο της Covid-19 και των lockdown – για να παρουσιαστεί ως δύναμη που βρίσκεται στο πλευρό των πολλών και των αδύναμων.
Η Ακροδεξιά παίρνει το όπλο της
Για του λόγου το αληθές, λίγες ώρες αφότου τα θερμόμετρα στη Γερμανία κατέγραψαν τη συντριβή των προηγούμενων ρεκόρ, ο εκπρόσωπος της AfD διακήρυξε ότι το κόμμα του θα κάνει τα πάντα ώστε οι άνθρωποι «να πάψουν να θυσιάζονται στον βωμό» της κυρίαρχης ιδεολογίας. «Η υστερία που επικρατεί για το κλίμα οδηγεί σε περισσότερους θανάτους εξαιτίας της ζέστης, εξαιτίας δομικών ιδεολογικών σφαλμάτων, όπως αυτό που υποστηρίζει τη μη χρήση κλιματιστικών», είπε.
Ανάλογη στάση τηρεί η Εθνική Συσπείρωση της Μαρίν Λε Πεν και του Ζορντάν Μπαρντελά στη Γαλλία. Δεν διστάζει, μάλιστα, να ανάγει το θέμα του κλιματισμού σε ένα από τα κεντρικά στοιχεία της πολιτικής αντιπαράθεσης ενόψει των προεδρικών (ενδεχομένως και βουλευτικών) εκλογών του 2027, κατηγορώντας την κυβέρνηση Μακρόν και την Αριστερά για «εμμονές» που κοστίζουν ζωές.
«Η εγκατάσταση περισσότερων κλιματιστικών δεν μπορεί να οδηγεί στην εγκατάλειψη των πολιτικών που έχουν στόχο να αντιμετωπίσουν τα αίτια για την αύξηση της θερμοκρασίας», προειδοποιούν αρκετοί. Χωρίς, βεβαίως, να πείθουν την Ακροδεξιά, η οποία κλιμακώνει τις επιθέσεις της. Εχοντας ως σύμμαχο τον Ιλον Μασκ, ο οποίος παρεμβαίνει και εδώ, επικαλούμενος το γεγονός ότι το 90% των κατοικιών στις ΗΠΑ διαθέτουν συστήματα ψύξης, με αποτέλεσμα να σώζονται χιλιάδες ζωές Αμερικανών.
Αξίζει, τέλος, να σημειωθεί ότι η υπόθεση έχει και οικονομική διάσταση. «Η Ευρώπη μαθαίνει πως είναι δύσκολο να ξεκινήσει ένα εμπορικό πόλεμο με την Κίνα στη διάρκεια ενός καύσωνα», έγραφε κυνικά η «Wall Street Journal» – υπενθυμίζοντας ότι τα κινεζικά προϊόντα κλιματισμού καλύπτουν το 40% περίπου της παγκόσμιας ζήτησης. Ακόμη και η «Hurriyet» έφτασε να πανηγυρίζει, τονίζοντας ότι τα «made in Turkey» κλιματιστικά έχουν γίνει περιζήτητα στην Ευρώπη και αποδεικνύουν πόσο χρήσιμη μπορεί να είναι η Τουρκία για την ΕΕ…
Η ζωή σε μια Ευρώπη που μοιάζει με… φούρνο
Η καθημερινότητα εκατομμυρίων Ευρωπαίων αλλάζει με πρωτόγνωρη ταχύτητα. Οι αλλεπάλληλοι καύσωνες δοκιμάζουν τις αντοχές των πολιτών και τις υποδομές χωρών που επί δεκαετίες είχαν μάθει να αντιμετωπίζουν κυρίως το κρύο. Τα σπίτια, άλλωστε, είναι κατασκευασμένα ώστε να συγκρατούν τη θερμότητα τον χειμώνα, ο κλιματισμός παραμένει εξαίρεση, ενώ συχνά τα ιστορικά κτίρια δεν επιτρέπεται να τροποποιηθούν.
Οι εικόνες είναι πρωτόγνωρες και οι τέσσερις μαρτυρίες στα «ΝΕΑ» συγκλίνουν σε ένα συμπέρασμα: ο καύσωνας δεν αντιμετωπίζεται πλέον ως μια προσωρινή δοκιμασία του καλοκαιριού. Οσο οι ακραίες θερμοκρασίες γίνονται συχνότερες τόσο πιο επιτακτική γίνεται η ανάγκη προσαρμογής σε μια πραγματικότητα που μέχρι πριν από λίγα χρόνια έμοιαζε αδιανόητη.
Πηγή: tanea.gr
