Πώς βιώνουν οι άνθρωποι τον πόλεμο από τον πολύπαθο Λίβανο μέχρι τους ταξιδιώτες που εγκλωβίζονται στους ουρανοξύστες της Μέσης Ανατολής; Ο Ιμάντ Ζάχεμ γεννήθηκε και μεγάλωσε στον Λίβανο. Σήμερα μένει στον βόρειο Λίβανο, 70 χιλιόμετρα μακριά από τα σημεία όπου λαμβάνουν
Πώς βιώνουν οι άνθρωποι τον πόλεμο από τον πολύπαθο Λίβανο μέχρι τους ταξιδιώτες που εγκλωβίζονται στους ουρανοξύστες της Μέσης Ανατολής;
Ο Ιμάντ Ζάχεμ γεννήθηκε και μεγάλωσε στον Λίβανο. Σήμερα μένει στον βόρειο Λίβανο, 70 χιλιόμετρα μακριά από τα σημεία όπου λαμβάνουν χώρα οι επιθέσεις του Ισραήλ.
Για εννιά χρόνια, ο Ιμάντ έζησε στην Αθήνα. Σπούδασε στη Σχολή Ηλεκτρολόγων Μηχανικών του Εθνικού Μεσόβιου Πολυτεχνείου. Οταν επέστρεψε στη χώρα του ξεκίνησε να εργάζεται στο Πανεπιστήμιο. Σήμερα είναι αναπληρωτής καθηγητής Πληροφορικής στο Πανεπιστήμιο Μπαλαμάντ. Είναι επίσης πρόεδρος του Συνδέσμου Λιβανίων Αποφοίτων Ελληνικών Πανεπιστημίων. Για τον κ. Ζαχέμ, όπως και για όλους τους Λιβανέζους, ο πόλεμος δεν είναι μια άγνωστη κατάσταση.
Ακόμα και έτσι, ο ίδιος λέει πως οι Λιβανέζοι αυτή τη φορά αιφνιδιάστηκαν.
Η αλήθεια είναι πως δεν περιμέναμε αυτό το τελευταίο χτύπημα λέει ο ίδιος. Θεωρούσαμε πως η Χεζμπολάχ έχει χάσει πολλή δύναμη, έχει απονευρωθεί ή κατάλαβε ότι η πλειοψηφία τωνΛιβανέζων δεν εγκρίνουν την εμπλοκή στον πόλεμο που άρχισε στο Ιράν. Τελικά, απο,τι φαίνεται υπάρχουν ακόμα δυνάμεις. Και το Ισραήλ ψάχνει πάντα την αφορμή. Μετά τις τελευταίες επιδρομές του 2024, το Ισραήλ δεν είχε στην πραγματικότητα αποσυρθεί εντελώς από τον Λίβανο.
Και τώρα; Τι κατάσταση επικρατεί στη χώρα; τον ρωτήσαμε.
Οι Ισραηλινοί έχουν κατεδαφίσει σπίτια στα χωριά στα νότια σύνορα. Κυνηγούν διαρκώς τη Χεζμπολάχ. Στα νότια προάστια της Βηρυττού, οι επιδρομές είναι συχνές. Η νότια Βηρυττός έχει εκκενωθεί. Οι κάτοικοι που ζουν στον νότιο Λίβανο μετακινούνται διαρκώς προς τα βόρεια. Ανοίγουν εδώ τα κρατικά σχολεία και πανεπιστήμια για να μπορούν να μείνουν οι άνθρωποι. Ο κόσμος συγκεντρώνεται διαρκώς στον Βόρειο Λίβανο και στη οροσειρά τουΛιβάνου. Δυστυχώς, στον Λίβανο δεν έχουμε ούτε προειδοποιητικές σειρήνες, ούτε καταφύγια. Η καθημερινότητα είναι μισή. Τα σχολεία είναι κλειστά, τα πανεπιστήμια προσπαθούν να λειτουργήσουν με διαδικτυακά μαθήματα. Προαπαθούμε να διαχειριστούμε τον φόβο μας.
Και ποιος είναι ο φόβος; Φοβόμαστε μήπως ο πόλεμος κρατήσει πολύ καιρό, μήπως γενικευτεί. Φοβόμαστε μην γίνει κατοχή από τους Ισραηλινούς στον νότιο Λίβανο. Πρώτη φορά εισέβαλαν στη χώρα μας το 1978 και για 22 χρόνια είχαμε φασαρίες
Περιμένοντας νεότερα στη Ντόχα
Η Ελενη Σκούρτη εργάζεται ως υπεύθυνη πωλήσεων σε εταιρεία που εμπορεύεται software για γιοτ. Την ημέρα που ξεκίνησε η επίθεση ΗΠΑ-Ισραήλ στο Ιράν, η ίδια ετοιμάζονταν να επιστρέψει στην Ελλάδα.
Επρέπε να είμαι στην Αθήνα από το προηγούμενο Σάββατο στις 18.00. Τελικά κόλλησα έκτοτε στη Ντόχα όπου ήταν η δεύτερη πτήση/ τράνζιτ από Ντουμπάι για Αθήνα περιγράφει η ίδια.
Η κ. Σκούρτη είναι θυμωμένη με την παραμονή της στη Ντόχα, αν και λέει πως τις δύο τελευταίες μέρες το υπουργείο Εξωτερικών σε συνεργασία με την πρεσβεία έχουν εντείνει τις προσπάθειες να επιστρέψουν στην Ελλάδα όσοι έχουν εγκλωβιστεί στη Μέση Ανατολή.
Δεν συμβαίνει τίποτα απολύτως. Δεν παίρνουμε κανένα νέο, δεν έχουμε καμία ειδοποίησηλέει η κ. Σκουρτή από το ξενοδοχείο όπου παραμένει εδώ και μια εβδομάδα.
Ολοι όσοι βρίσκονται στη Ντόχα, 45 Ελληνες, εγκλωβίστηκαν εκεί με πτήσεις τράνζιτ.
Η Ελένη Σκούρτη στο Ντουμπάι σε εκδήλωση της εταιρείας που εργάζεται, λίγες ώρες πριν ξεκινήσει ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή
Σε 12 από εμάς, η αεροπορική εταιρεία μας έκλεισε δωμάτια σε ένα πεντάστερο ξενοδοχείο, 20 χιλιόμετρα από τη Ντόχα. Εχουμε εξασφαλισμένα τη διαμονή και το φαγητό, αλλά δεν έχουμε ιδέα πότε θα φύγουμε. Σήμερα κάποιος αποχώρησε μόνος του προς το Ριαντ, μια απόφαση με ρίσκο περιγράφει η κ. Σκούρτη.
Παρότι, την περασμένη Πέμπτη στο Κατάρ υπήρξαν αναχαιτίσεις dronesκαι πυραύλων που είχαν στόχο την αμερικανική βάση στην περιοχή και όσοι μένουν στη Ντόχα άκουσαν και τις σειρήνες και τις εκρήξεις, η κ. Σκούρτη λέει πως σε γενικές γράμμες, αισθάνεται ασφαλής.
Το να περιμένω χωρίς κανέναν ορίζοντα, αυτό δεν αντέχω. Τη συνεχή αβεβαιότητα λέει περιγράφοντας πως όσοι έχουν εγκλωβιστεί στη Ντόχα βρίσκονται σε μια διαρκή κατάσταση υπερέντασης.
Κάποια στιγμή χθες η αεροπορική εταιρεία μας παρέδωσε τις βαλίτσες μας. Για λίγο σκεφτήκαμε ότι ετοιμάζουν κάτι για εμάς, αλλά μετά καταλάβαμε ότι δεν σχετίζεται με το ταξίδι της επιστροφής μας περιγράφει τον τρόπο που κυλάει η καθημερινότητα η κ. Σκούρτη.
Εγώ τα κατάφερα αλλά οι περισσότεροι όχι ακόμα
Η Ανίτα Κωστίδου η οποία βρισκόταν στο Ντουμπάι τη μέρα που ξεκίνησε ο πόλεμος, είναι η πρώτη Ελληνίδα που απεγκλωβίστηκε σε επιχείρηση που έφερε εις πέρας η ιταλική πρεσβεία. Ο σύζυγος της κ. Κωστίδου είναι Ιταλός υπήκοος. Καθοριστικό ρόλο στην επιχείρηση απεγκλωβισμού 18 ατόμων που βρίσκονταν στο Ντουμπάι διαδραμάτισε η Gabriella Pappada, η οποία ανέλαβε να οργανώσει την αναχώρηση μιας μικρής ομάδας πολιτών από τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.
Η κ. Κωστίδου περιέγραψε τον κινηματογραφικό τρόπο που κατάφερε να φύγει από το Ντουμπάι το γκρουπ στο οποίο βρέθηκε και η ίδια.
Η Ανίτα Κωστίδου η οποία βρισκόταν στο Ντουμπάι τη μέρα που ξεκίνησε ο πόλεμος, είναι η πρώτη Ελληνίδα που απεγκλωβίστηκε σε επιχείρηση που έφερε εις πέρας η ιταλική πρεσβεία
Κάθε πληροφορία μας δινόταν βήμα- βήμα. Δεν γνωρίζαμε τι θα ακολουθήσει. Μας είπαν ότι θα φύγουμε. Μετά μας παρέλαβαν ταξί. Δεν γνωρίζαμε που πηγαίνουμε. Μέχρι που φτάσαμε σε ένα ιδιωτικό αεροδρόμιο και πετάξαμε με κυβερνητικό ιταλικό αεροσκάφος Μετά από 7 ώρες φτάσαμε στη Ρώμη. Την Παρασκευή το βράδυ η κ. Κωστίδου έφτασε και στην Αθήνα.
Με ρωτούν συνέχεια αν όσο ήμασταν στο Ντουμπάι αισθανόμασταν ασφαλείς λέει η κ. Κωστίδου. Και προσθέτει: Ομως αυτό δεν είναι δική μας ευθύνη να το απαντήσουμε. Δεν γνωρίζω από πυραυλικά συστήματα, ούτε τη δυναμική του πολέμου. Εγω μπορεί να ένιωθα ασφαλής αλλά στην πραγματικότητα να μην ήμουν. Την πρώτη μέρα που ξεκίνησαν οι επιθέσεις πάντως, το περασμένο Σάββατο τρέμαμε για τη ζωή μας. Ακούσαμε ξαφνικά συναγερμούς, μηνύματα προειδοποιήσεων, εκρήξεις. Τρέχαμε να κρυφτούμε στα υπόγεια γκαράζ. Το πρωί εκείνης της μέρας είχα ξυπνήσει ανέμελη. Μια φίλη στην Ελλάδα άρχισε να μου μεταφέρει την ανησυχία ότι βρίσκομαι σε επικίνδυνο σημείο του χάρτη. Συνέχισα να επισκέπτομαι διάφορα αξιοθέατα της πόλης μέχρι το απόγευμα όταν και έγινε ξεκάθαρο ότι υπάρχει πραγματικά κίνδυνος.
Η κ. Κωστίδου λέει πως στάθηκε τυχερή. Οπως όμως επισημαίνει: Οι περισσότεροι Ελληνες έχουν μείνει πίσω. Ημουν στη θέση τους και ξέρω πως είναι αυτή η θέση.
Πηγή: in.gr
