Ενώ η Γάζα βρίσκεται ανάμεσα στην ειρήνη και τον πόλεμο και το διεθνές ενδιαφέρον έχει ξεθυμάνει, «στα χαρτιά» λαμβάνουν χώρα ειρηνευτικές συνομιλίες.
Όμως, αν κανείς μπει στον κόπο να ρωτήσει «τι θα γίνει με τη Γάζα;», «τι κάνει το περίφημο Συμβούλιο Ειρήνης του Τραμπ;» και «πότε θα έρθει το επόμενο στάδιο του ειρηνευτικού σχεδίου;», η απάντηση θα είναι μία εκκωφαντική σιωπή.
Με το πέρασμα του χρόνου, ένα πράγμα γίνεται σαφές: ο πρωθυπουργός του Ισραήλ Μπενιαμίν Νετανιάχου δεν έχει καμία πρόθεση να αποχωρήσει από τη Γάζα, ούτε πριν από τις γενικές εκλογές του Ισραήλ —που πιθανότατα θα διεξαχθούν τον Οκτώβριο— ούτε μετά.
Όπως τονίσει σε άρθρο του στο counterpunch.org ο δημοσιογράφος και συγγραφές Ράμζι Μπαρούντ, οποιαδήποτε παραχώρηση, έστω και ελάχιστη, από το περίπου 70% του εδάφους που καταλαμβάνει επί του παρόντος ο στρατός του στη Γάζα θα θεωρηθεί ως αδυναμία από την πλειοψηφία των Ισραηλινών ψηφοφόρων και θα οδηγήσει σε ανοιχτή εξέγερση εντός του εξτρεμιστικού συνασπισμού του.
Έχει καταστήσει σαφείς τις προθέσεις του ξανά και ξανά.
Παλαιστίνιοι επιθεωρούν τον τόπο μιας ισραηλινής επίθεσης εναντίον χυτηρίου μετάλλων στην πόλη της Γάζας, στις 12 Ιουλίου 2026.
Έλεγχος στο διηνεκές και κενές υποσχέσεις του Ισραήλ
Πρόσφατες δηλώσεις της πολιτικής ηγεσίας του Ισραήλ ενίσχυσαν αυτή την πραγματικότητα, με αξιωματούχους να επιμένουν ότι το Ισραήλ πρέπει να διατηρήσει επ’ αόριστον τη στρατιωτική κυριαρχία του στη Λωρίδα της Γάζας και να απορρίπτουν ρητά οποιοδήποτε πλαίσιο που απαιτεί πλήρη απόσυρση των στρατευμάτων.
Για τον Νετανιάχου, η στρατιωτική παρουσία στη Γάζα αποτελεί μόνιμη πραγματικότητα, όχι προσωρινό διαπραγματευτικό χαρτί.
Κάποιοι μπορεί να υποστηρίξουν ότι οι δηλώσεις του Νετανιάχου αποτελούν απλώς πολιτικό υλικό με στόχο την παράταση της καριέρας του και την αποφυγή των καταστροφικών συνεπειών που τον περιμένουν —όσον αφορά τις κρατικές έρευνες για διαφθορά και τις δικαστικές υποθέσεις — σε περίπτωση που απομακρυνθεί από την εξουσία.
Ωστόσο, οι εξτρεμιστικές πολιτικές του καθ’ όλη τη διάρκεια της καριέρας του στο τιμόνι της ισραηλινής πολιτικής δείχνουν το αντίθετο.
Δεν υπήρξε ποτέ περίοδος στην ιστορία του Νετανιάχου κατά την οποία να έδειξε γνήσια προθυμία για συμβιβασμό ή για μια αυθεντική πολιτική διαδικασία με τους Παλαιστινίους.
Αυτό καθιστά σχεδόν μηδενικής σημασίας του Συμβουλίου Ειρήνης υπό την ηγεσία της Ουάσιγκτον και των επακόλουθων διοικητικών του οργάνων.
Ο υπουργός Εθνικής Ασφάλειας του Ισραήλ, Ιταμάρ Μπεν-Γβίρ, συνομιλεί με τον πρωθυπουργό Μπέντζαμιν Νετανιάχου, κατά τη διάρκεια συνεδρίασης στην Κνεσέτ, το κοινοβούλιο του Ισραήλ, πριν από τη διάλυσή της εν όψει των ισραηλινών εκλογών του 2026, στην Ιερουσαλήμ, στις 16 Ιουλίου 2026
Οι ανούσιοι διεθνείς φορείς
Αυτοί οι φορείς —συμπεριλαμβανομένης της Εθνικής Επιτροπής για τη Διοίκηση της Γάζας (NCAG) και μιας πολυεθνικής Διεθνούς Δύναμης Σταθεροποίησης (ISF)— υποτίθεται ότι συγκροτήθηκαν με μοναδικό στόχο τη διαχείριση μιας μεταβατικής φάσης, την παροχή ανθρωπιστικής βοήθειας και την ανάπτυξη μιας ειρηνευτικής ζώνης ασφαλείας για τη διευκόλυνση της σταδιακής αποχώρησης του ισραηλινού στρατού.
Φαίνεται ότι διαμορφώνονται δύο ξεχωριστές, ασυμβίβαστες πορείες.
Η μία είναι η ισραηλινή πορεία του συνεχιζόμενου πολέμου, της εδραιωμένης στρατιωτικής κατοχής και της παρατεταμένης γενοκτονίας.
Η άλλη είναι μια διεθνής πορεία, υπό τον σταθερό έλεγχο της Ουάσιγκτον, που στοχεύει κυρίως στην εξεύρεση εναλλακτικών τρόπων διαχείρισης της Γάζας για λογαριασμό του Ισραήλ.
Ωστόσο, ακόμη και με τους προφανείς περιορισμούς του, η πρώτη φάση του σχεδίου για τη Γάζα υπόσχεται θεωρητικά μια σταδιακή αναδιάταξη των ισραηλινών στρατευμάτων, μια βιώσιμη κατάπαυση του πυρός, μια μαζική εισροή βοήθειας για την ανοικοδόμηση και τη σταδιακή παράδοση της πολιτικής διοίκησης σε μια παλαιστινιακή αρχή χωρίς φατρίες.
Λίγα από αυτά έχουν πράγματι υλοποιηθεί.
Ενώ οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι διεθνείς απεσταλμένοι ισχυρίζονται ότι η εκεχειρία εξαρτάται από τον αφοπλισμό, το Ισραήλ έχει εκμεταλλευτεί το διπλωματικό αδιέξοδο για να προωθήσει τα στρατεύματά του πιο βαθιά στη Λωρίδα αντί να τα αποσύρει.
Και ως απότοκο, να συνεχίσει τις σφαγές αμάχων Παλαιστινίων –μεταξύ των οποίων και πολλών παιδιών– με το άκαιρο επιχείρημα του «κυνηγιού» των μαχητών της Χαμάς.
Η βοήθεια παραμένει μπλοκαρισμένη στα σύνορα, και η υποσχεθείσα ανοικοδόμηση δεν έχει εκκινήσει.
Μικρά αγόρια παρακολουθούν καθώς Παλαιστίνιοι επιθεωρούν τον τόπο μιας ισραηλινής επίθεσης εναντίον μιας σκηνής στο Χαν Γιούνις, στη νότια Λωρίδα της Γάζας, στις 8 Ιουλίου 2026.
Οι συνομιλίες μένουν μόνο στα λόγια
Επί του παρόντος διεξάγονται έμμεσες συνομιλίες στο Κάιρο, αν και φαίνεται ότι μόνο οι Παλαιστίνιοι θεωρούνται υπεύθυνοι ή αναμένεται να προβούν σε σημαντικές παραχωρήσεις. Επιπλέον, μετά από 19 χρόνια διακυβέρνησης της Γάζας από τη Χαμάς, το κίνημα ανακοίνωσε στις 6 Ιουλίου ότι διέλυσε επίσημα την Επιτροπή Έκτακτης Ανάγκης που διαχειριζόταν τη Λωρίδα.
Το κίνημα δήλωσε την πλήρη ετοιμότητά του να μεταβιβάσει τη διακυβέρνηση στην Εθνική Επιτροπή, η οποία προορίζεται να διοικήσει τη Γάζα στο πλαίσιο του σχεδίου που μεσολάβησαν οι ΗΠΑ.
Στη θεωρία, αυτό υποδηλώνει ότι επιτέλους βρίσκεται σε εξέλιξη μια πολιτική μετάβαση.
Στην πραγματικότητα, καμία τέτοια μετάβαση δεν λαμβάνει χώρα.
Το Ισραήλ εμποδίζει ενεργά αυτή την τεχνοκρατική κυβέρνηση να αναλάβει οποιαδήποτε ουσιαστικά καθήκοντα.
Αντί να διευκολύνει μια πολιτική παράδοση της εξουσίας, το ισραηλινό υπουργικό συμβούλιο ασφαλείας έχει απορρίψει πλήρως τη μετάβαση.
🕊️ That’s a wrap on Day1️⃣ of #LuandaCallForPeace.
🤝The Alliance of Peace Summit brought together global leaders to reaffirm a shared commitment to dialogue, peace & respect for international law.🌍
✨The conversation continues tomorrow. Stay tuned!
📺 https://t.co/WmRsHvjnj7 pic.twitter.com/2uJVBMCf5I
— UNAOC – United Nations Alliance of Civilizations (@UNAOC) July 16, 2026
Ο ισραηλινός υπουργός Εξωτερικών Γκιντεόν Σαάρ χαρακτήρισε ανοιχτά την κίνηση ως «τέχνασμα», υποστηρίζοντας ότι μια τεχνοκρατική διοίκηση θα ήταν απλώς υπεύθυνη για δημοτικά καθήκοντα όπως η αποκομιδή απορριμμάτων, επιτρέποντας παράλληλα στα δίκτυα αντίστασης να συνεχίσουν να υφίστανται.
Αντίθετα, η στρατιωτική στρατηγική του Ισραήλ συνεχίζει να τροφοδοτεί συνθήκες που υπονομεύουν κάθε πιθανότητα σταθεροποίησης της κατεστραμμένης Λωρίδας της Γάζας.
Ο στόχος της δεν είναι απλώς να απορρίψει μια εναλλακτική παλαιστινιακή διοίκηση, αλλά να διασφαλίσει ότι δεν θα αναδυθεί καθόλου καμία λειτουργική παλαιστινιακή κυβερνητική αρχή.
Με αυτόν τον τρόπο, το Τελ Αβίβ επιθυμεί να δημιουργήσει ένα μόνιμο κενό διακυβέρνησης, σπέρνοντας περαιτέρω χάος και κατακερματισμό.
Καπνός υψώνεται μετά από ισραηλινή αεροπορική επιδρομή σε χυτήριο μετάλλων στην πόλη της Γάζας, στις 12 Ιουλίου 2026. REUTERS/Dawoud Abu Alkas
Στρατηγική κωλυσιεργία και μελετημένες επιθέσεις
Εάν δεν επιτραπεί σε κανένα εναλλακτικό παλαιστινιακό πολιτικό όργανο να σταθεροποιήσει τη Γάζα, η επακόλουθη κατάρρευση θα αναγκάσει αναπόφευκτα τις τοπικές φατρίες να επανακτήσουν τον έλεγχο της καθημερινής επιβίωσης, δίνοντας έτσι στο Ισραήλ ακόμη περισσότερους προφάσεις για να επιβάλει περισσότερες τιμωρίες σε έναν αβοήθητο πληθυσμό.
Μετά την πολιτική κίνηση της Χαμάς, το Ισραήλ απάντησε απλώς με την συνηθισμένη του τακτική: την άμεση βία.
Αυτό αποτυπώθηκε με τον πιο κραυγαλέο τρόπο στις 9 Ιουλίου, όταν οι ισραηλινές δυνάμεις πραγματοποίησαν στοχευμένη αεροπορική επιδρομή εναντίον οχήματος στην πόλη της Γάζας, σε μια αποτυχημένη απόπειρα δολοφονίας του εκπροσώπου της Χαμάς Χαζέμ Κασέμ.
Αν και η απόπειρα δολοφονίας απέτυχε, η επιδρομή έστειλε ένα σαφές μήνυμα: το Ισραήλ δεν έχει καμία πρόθεση να σεβαστεί τις πολιτικές μεταβολές ή τις εκεχειρίες.
Γενοκτονία εν καιρώ «εκεχειρίας»
Ενώ δεν χτίζονται σπίτια, δεν κατασκευάζονται σχολεία και δεν ανακαινίζονται νοσοκομεία, οι μόνοι αριθμοί που συνεχίζουν να αυξάνονται είναι εκείνοι των νεκρών και των τραυματιών.
Το ανθρώπινο κόστος έχει φτάσει σε αδιανόητες διαστάσεις: ο αριθμός των Παλαιστινίων νεκρών στη Γάζα έχει ξεπεράσει τους 73.000, ενώ ο αριθμός των τραυματιών υπερβαίνει τους 173.200.
Ο Παλαιστίνιος Χαμάς Αλ-Χντάμπι θρηνεί κρατώντας τη σορό του πατέρα του, Σοχάιλ, ο οποίος σκοτώθηκε σε ισραηλινή επιδρομή, ενώ ο Χαμάς κάθεται μέσα σε ένα αυτοκίνητο κατά τη διάρκεια της κηδείας, στην πόλη της Γάζας, στις 16 Ιουλίου 2026.
Δυστυχώς, αυτοί οι αριθμοί συνεχίζουν να αυξάνονται καθημερινά: πάνω από 1.098 Παλαιστίνιοι έχουν σκοτωθεί από τη στιγμή που συμφωνήθηκε αρχικά το λεγόμενο πλαίσιο εκεχειρίας, αποδεικνύοντας ότι η εκεχειρία υπάρχει μόνο στη ρητορική των μέσων ενημέρωσης, όχι στην πράξη.
Αυτό μας οδηγεί σε ένα και μοναδικό, αναπόφευκτο συμπέρασμα: η πολιτική διαδικασία που στοχεύει στην ανοικοδόμηση της Γάζας και στον τερματισμό της ισραηλινής στρατιωτικής παρουσίας έχει ελάχιστη επίδραση στις ζοφερές πραγματικότητες που εκτυλίσσονται επί τόπου.
Η μόνη διέξοδος είναι μια ισχυρότερη, ανεξάρτητη διεθνής βούληση που θα αποσπάσει το μέλλον της Γάζας από τα χέρια του Νετανιάχου, μετατρέποντας τις πολιτικές συμφωνίες σε άμεσα ανθρωπιστικά αποτελέσματα και σε οριστικό τέλος της ισραηλινής κατοχής.
Μέχρι το Ισραήλ να υποχρεωθεί να παραιτηθεί από τον στρατιωτικό του έλεγχο επί της Γάζας, κάθε νέα επιτροπή, μηχανισμός ανοικοδόμησης ή διπλωματική πρωτοβουλία κινδυνεύει να καταλήξει σε κάτι λίγο περισσότερο από πολιτικό θέατρο.
Πηγή: in.gr
