Πριν από πέντε δεκαετίες, οι κτηνοτρόφοι στην περιοχή Εμίλια-Ρομάνια της
άφηναν τα παράθυρα των στάβλων ανοιχτά τα καλοκαιρινά βράδια για να δροσίζονται τα αγγελάδια. Σήμερα, με τους καύσωνες να σπάνε κάθε ρεκόρ θερμοκρασίας, τα παράθυρα μένουν ανοιχτά όλο το εικοσιτετράωρο, προκειμένου να προστατευθούν τα ζώα και, κατ’ επέκταση, το γάλα που αποτελεί τη βάση της θρυλικής παρμεζάνας.
«Η ακραία ζέστη επηρεάζει τόσο την ποιότητα όσο και την ποσότητα του γάλακτος», δήλωσε στο Reuters ο Νικόλα Μπερτινέλι, πρόεδρος της Κοινοπραξίας Parmigiano Reggiano και επικεφαλής της γαλακτοκομικής φάρμας που ίδρυσε η οικογένειά του το 1895 στα περίχωρα της Πάρμας.
Αυξανόμενο κόστος και προκλήσεις στην ωρίμανση
Με τον υδράργυρο να ξεπερνά τους 40 βαθμούς Κελσίου, οι αγελάδες τρώνε λιγότερο, ξεκουράζονται περισσότερο και παράγουν έως και 10% λιγότερο γάλα. Το γάλα αυτό, μαζί με το αλάτι και την πυτιά, αποτελεί τα μόνα συστατικά της αυθεντικής παρμεζάνας.
Η παραγωγή της γνήσιας παρμεζάνας επιτρέπεται αποκλειστικά σε πέντε επαρχίες, κυρίως στην Εμίλια-Ρομάνια, ενώ οι αγελάδες πρέπει να τρέφονται μόνο με γρασίδι και σανό που καλλιεργούνται τοπικά. «Αν δεν βρέξει, δεν φυτρώνει γρασίδι, δεν παράγεται σανός και είναι αδύνατον να εξασφαλιστεί το γάλα που χρειάζεται για τη δημιουργία του τυριού», σημείωσε ο 54χρονος Μπερτινέλι.
Για την αντιμετώπιση της ζέστης, πολλοί παραγωγοί εγκαθιστούν ανεμιστήρες και συστήματα τεχνητής νεφοποίησης, αυξάνοντας όμως σημαντικά την κατανάλωση ηλεκτρικού ρεύματος. Οι αυξημένοι λογαριασμοί πλήττουν και τις αποθήκες, όπου τα κεφάλια του τυριού ωριμάζουν για τουλάχιστον 12 μήνες — και σε ορισμένες περιπτώσεις έως και τρία χρόνια.
Περισσότερα από 500.000 κεφάλια παρμεζάνας, αξίας άνω των 300 εκατ. ευρώ, φυλάσσονται στις αποθήκες της εταιρείας Magazzini Generali delle Tagliate (MGT), θυγατρικής της Credito Emiliano, στις επαρχίες Ρέτζιο Εμίλια και Μόντενα. «Κατά τη διάρκεια των έξαρσεων του καύσωνα φέτος, η ημερήσια κατανάλωση ενέργειας αυξήθηκε κατά περίπου 30%», δήλωσε ο διευθυντής της MGT, Τζιανκάρλο Ραβανέτι.
«Για να κάνουμε τις εγκαταστάσεις μας όσο το δυνατόν πιο ενεργειακά αποδοτικές, βελτιώσαμε τα συστήματα ψύξης και τους λέβητες, ενισχύσαμε τη μόνωση των κτιρίων και αυξήσαμε την παραγωγή ανανεώσιμης ενέργειας», πρόσθεσε ο Ραβανέτι.
Η “Τράπεζα της Παρμεζάνας” και η παράδοση
Οι αποθήκες ελεγχόμενου κλίματος της περιοχής, γνωστές συλλογικά ως “Η Τράπεζα της Παρμεζάνας”, αποτελούν σύμβολο της σύμπραξης τεχνολογίας και παράδοσης. Κάθε κεφάλι τυριού περνά από αυστηρούς ποιοτικούς ελέγχους, ακόμη και ακτινογραφίες, ώστε να εντοπίζονται πιθανές ατέλειες.
Οι ειδικοί επιθεωρούν εβδομαδιαίως τα κεφάλια, χτυπώντας τα ελαφρά με ειδικά σφυράκια για να διαπιστώσουν αν υπάρχουν εσωτερικά ελαττώματα. «Ο ανθρώπινος παράγοντας παραμένει το κλειδί και η πραγματική δύναμη ολόκληρης της διαδικασίας», υπογράμμισε ο Ραβανέτι.
Ανησυχίες για το μέλλον της παραγωγής
Ο Πάολο Γκαντζέρλι, διευθυντής διεθνών πωλήσεων στον όμιλο τροφίμων GranTerre — που κατέγραψε ενοποιημένα έσοδα 1,87 δισ. ευρώ το 2025 — εξέφρασε την ανησυχία του για το αυξανόμενο κόστος. «Αν τα ακραία καιρικά φαινόμενα αποκτήσουν μεγαλύτερη διάρκεια και ένταση, θα επηρεάσουν σίγουρα τόσο την ποσότητα όσο και την ποιότητα του γάλακτος, αλλά κυρίως θα οδηγήσουν σε υψηλότερες τιμές και έξοδα», ανέφερε.
Η βιομηχανία της παρμεζάνας αποφέρει ετήσια έσοδα που εκτιμώνται σε 4,5 δισ. ευρώ, απασχολώντας χιλιάδες εργαζόμενους και αποτελώντας βασικό πυλώνα της τοπικής οικονομίας. Το 2025, οι εξαγωγές του τυριού αντιπροσώπευαν πάνω από το 50% των παγκόσμιων πωλήσεών του, με τις Ηνωμένες Πολιτείες να παραμένουν η μεγαλύτερη αγορά του εξωτερικού.
Η παρμεζάνα «υπάρχει για περισσότερα από 800 χρόνια», κατέληξε ο Γκαντζέρλι. «Δεν θέλουμε να είμαστε η τελευταία γενιά που θα τη γευτεί».
Πηγή: tanea.gr
