1. Πώς μπορεί μια Περιφέρεια με υπαρκτά δομικά προβλήματα στην αγροτική παραγωγή να προτάσσει συνέδρια και «ανταλλαγές καλών πρακτικών» αντί για άμεσες, χειροπιαστές λύσεις;
2. Μήπως η προβεβλημένη συνεργασία με τη Γαλλία λειτουργεί περισσότερο ως επικοινωνιακό τέχνασμα παρά ως ουσιαστική στρατηγική ανάπτυξης για τη Θεσσαλία;
3. Σε ποιο βαθμό τέτοιες πρωτοβουλίες στον τομέα της τυροκομίας και του οίνου μπορούν πραγματικά να ενισχύσουν την ανταγωνιστικότητα των παραγωγών ή απλώς ανακυκλώνουν γενικόλογες ιδέες χωρίς πρακτικό αντίκρισμα;

