Η 8η Μαρτίου, ημέρα της Γυναίκας , δεν είναι γιορτή.
Δεν είναι μια μέρα ανταλλαγής αβροτήτων και συμπάθειας μεταξύ των φύλων.
Δεν είναι ούτε η «ημέρα της μητέρας», ούτε η «ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου» ...
Η «ημέρα της γυναίκας» είναι μια ημέρα τιμής στους αγώνες του γυναικείου κινήματος.
Το γυναικείο-φεμινιστικό κίνημα μέσα στο χρόνο μετεξελίσσεται.
Η Iστορία
Πετρούπολη, 8 Μαρτίου 1917➨ Οι γυναίκες από το εργοστάσιο 'Putilov' — βγήκαν στους δρόμους. Έτσι ξεκίνησε και η Μπολσεβίκικη Επανάσταση (!)
Στις 8 Μαρτίου 1917 οι γυναίκες της Ρωσίας διαδήλωσαν, ζητώντας «ψωμί και ειρήνη». Ως αποτέλεσμα, η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας ξεκίνησε να γιορτάζεται σε όλες τις σοσιαλιστικές χώρες μετά το 1945 κατά το πνεύμα της Γιορτής της Μητέρας.
Στις 8 Μαρτίου, οι γυναίκες τιμούν την πρώτη γυναικεία διαδήλωση της Ιστορίας.
Μια διαδήλωση εργατριών στις βιοτεχνίες ενδυμάτων της Νέας Υόρκης →το 1857.
Οι εργάτριες εκείνες διαδήλωσαν, απαιτώντας καλλίτερες συνθήκες εργασίας · ωράριο 10 ωρών και ισότιμα δικαιώματα — με τους άνδρες — για τις γυναίκες.
Δέχθηκαν την επίθεση της αστυνομίας και η συγκέντρωση διαλύθηκε.
Οι αγώνες τους όμως συνεχίστηκαν και τα επόμενα χρόνια με ενθουσιασμό και πείσμα.
Το 1910 — στην Β΄ παγκόσμια συνδιάσκεψη των Σοσιαλιστριών στην Κοπεγχάγη — με πρόταση της Γερμανίδας σοσιαλίστριας Dr Clara Zetkin (και της Rosa Luxemburg) , καθιερώθηκε η 8η Μαρτίου , ως Παγκόσμια μέρα της Γυναίκας · σε ένδειξη τιμής στις ιστορικές συγκεντρώσεις της Νέας Υόρκης ➨ ως μέρα πάλης για τα δικαιώματα των γυναικών · και κυρίως για το δικαίωμα ψήφου, που ακόμα δεν είχε κατακτηθεί.
Ακολούθησαν μεγαλειώδεις πορείες:
► Στην Νέα Υόρκη – τον Μάρτιο του 1912 , διεκδικώντας ισότιμα δικαιώματα στην εργασία ●
► Στην Γερμανία – 8 Μαρτίου του 1914 , με κύριο αίτημα την ψήφο, που κατέκτησαν τέσσερα χρόνια αργότερα.
► Στην Γαλλία – την ίδια μέρα οι σοσιαλίστριες έκαναν την πρώτη τους εμφάνιση με 60.000 γυναίκες διαδηλώτριες.
► Στην Ρωσία – στην Αγία Πετρούπολη · οι γυναίκες διαδήλωναν στις 8 Μαρτίου (23 Φεβρουαρίου με το Ιουλιανό ημερολόγιο) του 1917 και πολλές εργάτριες, της κλωστοϋφαντουργίας 'Putilov' έκαναν απεργία ➨ μια εξέγερση, που υπήρξε και το προοίμιο της μεγάλης Ρωσικής - Σοβιετικής Επανάστασης.
Στη δεκαετία του 1920 — η 8η Μαρτίου γιορτάζεται από τα κόμματα της Κομμουνιστικής Διεθνούς, ως ημέρα (κοινής με τους άνδρες) πάλης για τα γυναικεία ζητήματα.
Στην Ελλάδα — καθιερώνεται το 1924 και γιορτάζεται κυρίως από το ΚΚΕ · τόσο στο μεσοπόλεμο όσο και μεταπολεμικά · ενώ είναι περιορισμένη η αναφορά στην ημέρα αυτή από τα σοσιαλιστικά κόμματα , ή τους γυναικείους φορείς της εποχής εκείνης.
Η επέτειος, δηλαδή, στην Ελλάδα, εκείνη την εποχή, χαρακτηρίζεται αριστερή και διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στην ένταξη των γυναικών, στην πολιτική και κομματική ζωή.
Η Ημέρα της Γυναίκας θα διευκολύνει την εισαγωγή ενός διαφορετικού προβληματισμού στην προσέγγιση του γυναικείου ζητήματος στο κόμμα , ανοίγοντας το ζήτημα της «πάλης ενάντια στον διπλό ζυγό» (ανδρικό και καπιταλιστικό) με σαφή – από την άλλη πλευρά – τη φροντίδα της διαφοροποίησης , από τον λεγόμενο «αστικό φεμινισμό».
Η Ημέρα της Γυναίκας επιζεί στις εξορίες του Μεταξά, στην κατοχή (!).
Χρησιμεύει στην στρατολόγηση στο Ε.Α.Μ. · Εορτάζεται στην ελεύθερη Ελλάδα, στο βουνό, στην προσφυγιά, στις φυλακές …
Ως την πτώση της χούντας .
Στη δεκαετία του 1970 τα πράγματα αλλάζουν.
Η Ημέρα της Γυναίκας έχει χάσει τη σημασία, που είχε στο μεσοπόλεμο.
Οι γυναίκες της Αριστεράς δεν την έχουν ανάγκη, για να εμφανιστούν στον δημόσιο χώρο. Ταυτόχρονα, έχουμε την αναγέννηση του γυναικείου κινήματος και η 8η Μαρτίου, ξαναβρίσκει την συμβολική της σημασία, στους αγώνες των γυναικών για απελευθέρωση.
Το 1977 ο ΟΗΕ προτείνει για Διεθνή Ημέρα της Γυναίκας — την 8η Μαρτίου.
Πλήθος από γυναικείες ομάδες και οργανώσεις δίνουν το δικό τους στίγμα, με αποκορύφωμα την μεγάλη συγκέντρωση των γυναικών στα Προπύλαια (7 Μαρτίου 1980) · με αίτημα την αλλαγή του οικογενειακού δικαίου.
Μετά αρχίζει η κατάχρηση της ημέρας και η απόσυρση των φεμινιστριών — με το γνωστό σύνθημα: «Δεν γιορτάζουμε, δεν δεχόμαστε επισκέψεις».
Στη προκήρυξη της Κίνησης Δημοκρατικών Γυναικών — για την 8η Μαρτίου 1986 διαβάζουμε:
→ «Όλοι μιλάνε για την ‘γιορτή’· βγάζουν λόγους, πανηγυρίζουν, αφιερώνουν, καθησυχάζουν τη συνείδησή τους. Κάτι μεταξύ Εθνικής Εορτής και επετείου. Εμείς νιώθουμε αποστροφή για όλα αυτά. Η χρησιμοποίησή μας – την μέρα τούτη – είναι το άλλοθι της κοινωνικής σιωπής για όλο τον άλλο χρόνο…» .
Κάθε νέος αγώνας, κάθε νέα πολιτική διεκδίκηση των γυναικών, είναι συνυφασμένη με την κοινωνική και πολιτική εξέλιξη της κοινωνίας.
Η 8η Μαρτίου ξεκίνησε εργατική – σοσιαλιστική,
Συνέχισε κομμουνιστική και αναβίωσε ως φεμινιστική.
Και σήμερα τι έχουμε να πούμε;
Πολλά (!) ...
ΠΗΓΗ: aemos.blogspot.com
