Η Θεσσαλία ασφυκτιά μέσα στη δική της αδράνεια.
Κάθε εκλογή υπόσχεται αναγέννηση!
Κάθε νέα διοίκηση διακηρύσσει «αλλαγή»!
Και κάθε φορά η Ιστορία επαναλαμβάνεται ― στασιμότητα, φθορά, απογοήτευση.
Ο Κώστας Αγοραστός κυβέρνησε επί δεκατρία χρόνια, οικοδομώντας ένα σύστημα εξουσίας, από φιέστες και φωτογραφίες.
Έργα βιτρίνας, εξαγγελίες χωρίς ‟ψυχή”.
Μια Περιφέρεια, που έμαθε να χειροκροτεί αντί να προοδεύει.
Ό,τι απέμεινε, είναι οι πλημμυρισμένες εκτάσεις και τα ‟στεγνά” χωριά ― μάρτυρες μιας εξουσίας, που προτίμησε την εικόνα, από την ουσία.
Ο διάδοχός του ― Δημήτρης Κουρέτας ― παρουσιάστηκε ως ο «επιστήμονας της αλλαγής»…
Μα η πολιτική δεν είναι εργαστήριο!
Ούτε η διοίκηση πείραμα!
Αντί για σχέδιο, κυριαρχεί η ασάφεια …
Αντί για επιτελείο ― μια άναρχη παρέα …
Αντί για όραμα ― ένα μόνιμο επικοινωνιακό θόλωμα.
Και τα έργα, που παρουσιάζει ως «νέα» ― είναι απλώς υπολείμματα της προηγούμενης εποχής … Η ίδια παλιά ιστορία με άλλη φωνή.
Έτσι, η Θεσσαλία μένει μετέωρη ανάμεσα σε δύο διαφορετικές όψεις της ίδιας αποτυχίας.
Ο ένας ― υπήρξε μονάρχης της εικόνας.
Ο άλλος ― άπειρος διαχειριστής της σύγχυσης ...
Και οι δύο συνέβαλαν σ’ ένα κοινό αποτέλεσμα ― την διαιώνιση της μετριότητας.
Η Θεσσαλία δεν χρειάζεται άλλον «καλό άνθρωπο»!
Ούτε άλλον «επικοινωνιακό σωτήρα».
Χρειάζεται ηγέτη ― εκείνον, που θα συνδυάσει γνώση με αποφασιστικότητα.
Θα συγκρουστεί με τη ραθυμία και θα ξαναδώσει προσανατολισμό σ’ έναν τόπο, που βουλιάζει στην σιωπή του.
Διότι αλλιώς, όποιο όνομα κι’ αν ‟ανακοινωθεί”, στο γραφείο του Περιφερειάρχη , τα’ αποτέλεσμα θα’ ναι πάντα το ίδιο ― στασιμότητα, απραξία, ‟απώλεια ψυχής”.
Κι’ αυτό πια δεν είναι πολιτικό φαινόμενο ― είναι υπαρξιακή παρακμή ενός τόπου, που έμαθε να περιμένει τον ηγέτη του … μα δεν τον βρίσκει ... !
