Παρακολούθησα τις εργασίες του 16ου Συνεδρίου της Νέας Δημοκρατίας ως σύνεδρος και μέλος της ελληνικής διασποράς από τη Γαλλία.
Με χιούμορ παρατήρησα ότι πολλοί φίλοι και γνωστοί μού απηύθυναν τον λόγο στα γαλλικά, έντονα επηρεασμένοι από την πρόσφατη επίσκεψη του Προέδρου Εμανουέλ Μακρόν στην Αθήνα.
Ένιωσα, ωστόσο, πως εξακολουθεί να υπάρχει μια απόσταση ανάμεσα στην Ελλάδα και τους Έλληνες του εξωτερικού, κυρίως στον τρόπο με τον οποίο μας αντιμετώπισαν ορισμένοι σύνεδροι, παρατηρητές και βουλευτές — και όχι η πολιτική ηγεσία.
Ο ίδιος ο Πρωθυπουργός, Κυριάκος Μητσοτάκης, ευχαρίστησε δημόσια τους Έλληνες της διασποράς για την παρουσία τους στο συνέδριο. Αυτή τη φορά, μάλιστα, η συμμετοχή των αποδήμων ήταν ουσιαστική, καθώς πολλά από τα πάγια αιτήματά τους έχουν ήδη ικανοποιηθεί από την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας.
Για μια σύνεδρο της ελληνικής διασποράς, η συμμετοχή σε ένα πολιτικό συνέδριο στην Ελλάδα δεν αποτελεί απλώς μια κομματική διαδικασία. Είναι μια βαθιά προσωπική, σχεδόν βιωματική εμπειρία — μια επιστροφή σε γνώριμες φωνές, αντιθέσεις και συναισθήματα που, παρά την απόσταση των χιλιάδων χιλιομέτρων, παραμένουν ζωντανά.
Από την πρώτη στιγμή στον συνεδριακό χώρο, διαπίστωνε κανείς την άψογη οργάνωση με εκατοντάδες εθελοντές να κάνουν εύκολη τη διαδικασία εγγραφών. Παντού κυριαρχεί η ένταση της ελληνικής πολιτικής κουλτούρας: δυνατές συζητήσεις στους διαδρόμους, αυθόρμητα χειροκροτήματα, πηγαδάκια που συχνά έχουν περισσότερο ενδιαφέρον από τις επίσημες ομιλίες. Βλέπει κανείς μια Ελλάδα που παλεύει ακόμη να ισορροπήσει ανάμεσα στο χθες και στον εκσυγχρονισμό.
Για κάποιον που ζει στο εξωτερικό, όπου οι πολιτικές διαδικασίες είναι συνήθως πιο τυπικές και αποστασιοποιημένες, αυτή η αμεσότητα προκαλεί εντύπωση. Η ελληνική πολιτική εξακολουθεί να λειτουργεί με πάθος και ο συνωστισμός στην είσοδο της κεντρικής αίθουσας είναι αναπόφευκτος κυρίως όταν ο Πρόεδρος εισέρχεται. Παρά τη φθορά των επτά ετών στην εξουσία ο Κυριάκος Μητσοτάκης εξακολουθεί να σαγηνεύει το κοινό του με την αμεσότητα και το λόγο του.
Ταυτόχρονα, διαπιστώνει ότι ένα διαχρονικό παράπονο της ομογένειας — πως η διασπορά αντιμετωπίζεται μόνο ως συμβολική παρουσία και όχι ως ουσιαστικός συνομιλητής — φαίνεται σταδιακά να υποχωρεί.
Τα πάγια αιτήματα της για συμμετοχή στις εκλογές με επιστολική ψήφο, η μείωση της γραφειοκρατίας μέσω της πλατφόρμας gov.gr , η αναβάθμιση της ελληνόγλωσσης εκπαίδευσης στο εξωτερικό έχουν ικανοποιηθεί σε μεγάλο βαθμό.
Οι αναφορές στους «Έλληνες του εξωτερικού» ήταν έντονες, ιδιαίτερα στο πάνελ για την τεχνητή νοημοσύνη, στο οποίο συμμετείχε ο Πρωθυπουργός· ίσως η πιο ενδιαφέρουσα στιγμή του Συνεδρίου. Εκεί αναδείχθηκε με σαφήνεια η ανάγκη αξιοποίησης της γνώσης, της εμπειρίας και του διεθνούς δικτύου των ανθρώπων που ζουν και δημιουργούν εκτός Ελλάδας.
Νέοι άνθρωποι που επιμένουν να συμμετέχουν, γυναίκες που διεκδικούν περισσότερο χώρο, πρόσωπα με διεθνείς εμπειρίες που μιλούν για μια πιο ανοιχτή Ελλάδα.
Για τους συνέδρους της διασποράς, αυτό ίσως είναι το πιο συγκινητικό στοιχείο: ότι, παρά τις δυσκολίες, η σχέση με την πατρίδα δεν έχει χαθεί. Παραμένει ζωντανή, απαιτητική και βαθιά συναισθηματική.
Η Μαρία Διαμαντοπούλου είναι εκπαιδευτικός με ειδικότητα την διδασκαλία της ελληνικής ως δεύτερης /ξένης γλώσσας. Διετέλεσε διευθύνουσα του γραφείου εκπαίδευσης στην πρεσβεία μας στο Παρίσι και υπεύθυνη του εξεταστικού κέντρου για την ελληνομάθεια. Ήταν υποψήφια βουλευτής Επικρατείας για την Διασπορά με το ψηφοδέλτιο της νέας Δημοκρατίας το 2023.
Πηγή: tanea.gr
