Τραυματισμοί σε όλο το σώμα. Χάπια και ενέσεις για να αντέξει τους πόνους. Η ζωή του Ράφαελ Ναδάλ δεν ήταν εύκολη, αλλά ο Ισπανός δεν τα παράτησε ποτέ. Πάλεψε ακόμα με τον ίδιο του τον εαυτό και κατάφερε να γίνει θρύλος του παγκοσμίου τένις.
5 Ιουνίου 2022: Ο Ράφαελ Ναδάλ κερδίζει στον τελικό του Ρολάν Γκαρός τον Κάσπερ Ρουντ με 6-3, 6-3, 6-0 και κατακτά τον 14ο τίτλο του στο Παρίσι και 22ο συνολικά Grand Slam στην καριέρα του. Ο κόσμος στο Philippe Chatrier ζητωκραυγάζει και αποθεώνει τον Ισπανό, που υψώνει τις γροθιές του στον παριζιάνικο ουρανό. Ακολουθεί η απονομή. Ο Ράφα ανεβαίνει στο βάθρο και σηκώνει το τρόπαιο, όπως είχε κάνει άλλες 13 φορές στο παρελθόν (σ.σ 2005, 2006, 2007, 2008, 2010, 2011, 2012, 2013, 2014, 2017, 2018, 2019, 2020).
Η γιορτή ολοκληρώνεται. Ο κόσμος αρχίζει να φεύγει από τις εγκαταστάσεις του Ρολάν Γκαρός. Η λάμψη του τουρνουά αρχίζει να σβήνει. Ο Ναδάλ βρίσκεται στα αποδυτήρια, μαζί με την ομάδα του. Ο στόχος επετεύχθη. Το 14ο ήρθε. Ήρθε με πόνο. Με πόνο και ενέσεις. Ενέσεις, που ξεκίνησαν μετά το παιχνίδι του πρώτου γύρου με τον Αυστραλό, Τζόρνταν Τόμπσον (6,2 6-2, 6-2) και συνέχισαν μέχρι και τον μεγάλο τελικό.
«Μετά τον πρώτο αγώνα, ο πατέρας μου με κουβάλησε στους ώμους μέχρι το δωμάτιό μου. Πονούσα τόσο πολύ που δεν κοιμήθηκα καθόλου εκείνο το βράδυ. Το επόμενο πρωί ρώτησα τον γιατρό αν υπάρχει τρόπος να αναισθητοποιηθεί το νεύρο του πόνου, χωρίς να επηρεαστεί η κίνηση του ποδιού», ανέφερε χαρακτηριστικά ο Ναδάλ στο ντοκιμαντέρ «RAFA», που έκανε πρεμιέρα πριν από λίγες ημέρες στην πλατφόρμα του Netflix.
Δεν ήταν η πρώτη φορά που χρειάστηκε τη βοήθεια του γιατρού του για να καταφέρει να παίξει. Είχε συμβεί πολλές φορές στην καριέρα του. Μια ανεπανάληπτη καριέρα, γεμάτη τρόπαια και διακρίσεις, που τον ανέδειξαν σε έναν θρύλο του τένις, αλλά και με πόνους, τραυματισμούς, χάπια και ενέσεις. Μια καριέρα με λάμψη, αλλά και πολλά σκοτάδια.
Όπως το 2015, όταν είχε κρίσεις άγχους και πανικού. Κρίσεις, που ήταν απόρροια της πίεσης, που ένιωθε κυρίως από τον θείο του και προπονητή του, Τόνι. «Αν δεν κρατούσα ένα μπουκάλι νερό στο χέρι μου, δεν μπορούσα να καταπιώ ούτε το σάλιο μου. Ο λαιμός μου στέγνωνε και πνιγόμουν από το ίδιο μου το σάλιο», αναφέρει χαρακτηριστικά στο ντοκιμαντέρ ο Ράφα Ναδάλ, αποκαλύπτοντας ότι χρειάστηκε τη βοήθεια ψυχίατρου.
Τα λεπτά όρια…
Ο Τόνι Ναδάλ δεν ήταν απλά ένας προπονητής για τον Ράφαελ. Ήταν αυτός που μετέτρεψε το λεπτοκαμωμένο παιδάκι από το άσημο Μονακόρ σε GOAT της χωμάτινης επιφάνειας και σε έναν από τους καλύτερους στην ιστορία του αθλήματος. Ήταν δάσκαλος, έγινε μέντορας και συνοδοιπόρος του Ράφα, ωθώντας συνεχώς τον Ισπανό τενίστα στα όριά του. Συχνά με ανορθόδοξες μεθόδους, οι οποίες μάλιστα στις μέρες θα μπορούσαν να ξεπεράσουν τα όρια της κακοποίησης.
Μια από αυτές, ήταν να μην τον αφήνει να πιει νερό, τουλάχιστον στην αρχή της καριέρας του, την πρώτη ώρα της προπόνησης, για να τον σκληραγωγήσει. Έτσι πίστευε. Ο Τόνι θεωρούσε ότι όσο πιο σκληρή ήταν η προπόνηση, τόσο περισσότερο θα βελτιωνόταν ο ανιψιός του. Εκείνη την ώρα δεν ήταν θείος του. Συμπεριφερόταν σαν κάποιος που μισούσε τον Ράφα. Του έκανε τη ζωή δύσκολη. Κάθε μέρα. Ξανά και ξανά.
«Μόνο μία φορά του είπα ότι δεν άντεχα άλλο. Έφυγα από το γήπεδο εντελώς συντετριμμένος και κλαίγοντας. Αλλά ποτέ δεν γύρισα σπίτι κλαίγοντας. Δεν θα ήθελα ποτέ ο πατέρας μου να πάει και να ζητήσει από τον Τόνι να είναι λιγότερο σκληρός μαζί μου. Η αίσθηση που είχα ήταν ότι θα τον είχα απογοητεύσει επειδή δεν ήμουν αρκετά δυνατός άνθρωπος για να το αντέξω», ανέφερε μεταξύ άλλων στο ντοκιμαντέρ ο θρυλικός Ισπανός.
Ο Ράφα με αυτό τον τρόπο έμαθε να ζει με τον πόνο. Τον έκανε σύμμαχό του. Μετέτρεψε τον πόνο σε «καύσιμο» και όσα πέρασε σε μικρή ηλικία, λόγω των παράλογων απαιτήσεων και πιέσεων του θείου Τόνι, τον βοήθησαν όταν μεγάλωσε. Τον έκαναν να μην τα παρατάει ποτέ. Να μην το βάζει κάτω. «Όταν ένιωθε πόνο ήταν χαρούμενος, γιατί πίστευε ότι έφτασε στο maximum της απόδοσής του», είπε στο ντοκιμαντέρ ο επί χρόνια φυσιοθεραπευτής του Ράφα, θέλοντας να δείξει τον τρόπο που αντιμετώπιζε τον πόνο ο Ισπανός τενίστας.
Η πίεση έγινε «υποχρέωση»
Λίγοι γνωρίζουν, αλλά ο Ράφαελ Ναδάλ δεν είναι αριστερόχειρας. Είναι δεξιόχειρας. Στη ζωή του κάνει τα πάντα με το δεξί χέρι, αλλά στο κορτ πάντα έπαιζε με το αριστερό. Αυτό συνέβη, μετά από προτροπή του Τόνι, που θεωρούσε ότι ο ανιψιός του θα ήταν πολύ πιο δύσκολος αντίπαλος, εάν έπαιζε με το αριστερό.
Πάντα στο τένις, οι αριστερόχειρες έχουν ένα πλεονέκτημα, καθώς ο αντίπαλός τους είναι σαν να παίζει έχοντας απέναντί του έναν… καθρέφτη. «Κανείς δεν θέλει να αντιμετωπίσει έναν αριστερόχειρα παίκτη. Δυσκολεύτηκα πολύ με τον Ναδάλ, επειδή έπαιζε με το αριστερό και έδινε πολύ μεγάλη αναπήδηση στα χτυπήματά του», είχε δηλώσει χαρακτηριστικά στο παρελθόν ο Ρότζερ Φέντερερ.
Ο Τόνι πίστευε επίσης ότι ο ανιψιός του θα έπρεπε να επικεντρωθεί στο χώμα, γι’ αυτό και όλες οι προπονήσεις που έκαναν όταν ήταν μικρός ο Ράφα ήταν σε χωμάτινη επιφάνεια. Το χώμα έχει διαφορετικές απαιτήσεις. Είναι μια επιφάνεια, που δεν θέλει ιδιαίτερη τεχνική, αλλά απαιτεί τρομερή αντοχή και μαχητικότητα, σε αντίθεση με το γρασίδι στο οποίο μετράει περισσότερο το σερβίς και η τεχνική, στοιχεία που είχε ο Ρότζερ Φέντερερ.
Η πίεση που δημιουργούσε, όμως, έκανε τον Ράφα να αισθάνεται «υποχρεωμένος». Υποχρεωμένος απέναντι στον θείο του, αλλά και στον κόσμο, με τον Ισπανό να υποβάλει τον εαυτό του σε μαρτύρια όλα αυτά τα χρόνια μόνο και μόνο για να μην απογοητεύσει τον Τόνι και τους θεατές, που παρακολουθούσαν το παιχνίδι. Μια «υποχρέωση» που τον έκανε να πάρει αποφάσεις, που θα μπορούσαν να τον είχαν αφήσει ακόμα και παράλυτο.
«Στην καριέρα μου χρειάστηκε να πάρω αποφάσεις για την υγεία μου που βρίσκονταν στο όριο μεταξύ σωστού και λάθους. Αν δεν είχα εξερευνήσει αυτά τα όρια, ίσως να είχα 10 λιγότερους Grand Slam τίτλους. Και δεν μιλάω για έναν ή δύο, ίσως για δέκα ή δώδεκα», ανέφερε ο Ράφαελ Ναδάλ κατά τη διάρκεια του ντοκιμαντέρ και στη συνέχεια αποκάλυψε: «Έχω δύο τρύπες στο έντερό μου, από τα τόσα πολλά αντιφλεγμονώδη που πήρα».
«Θείε, σταμάτα σε παρακαλώ τη βροχή…»
Ο Ράφα από τα πρώτα χρόνια του στο τουρ έδειχνε ότι θα γίνει ο «βασιλιάς της σκόνης» ή αλλιώς king of clay. Όμως, πάντα ο Τόνι του έλεγε ότι για να γίνει ο καλύτερος τενίστας στον κόσμο θα έπρεπε να πάρει το Γουίμπλεντον και όχι μόνο να το κατακτήσει, αλλά να το κάνει κερδίζοντας στον τελικό τον μαέστρο του γρασιδιού, Ρότζερ Φέντερερ. Το 2006 και το 2007 ο Ναδάλ έφτασε στον τελικό, αλλά και τις δύο φορές έχασε από τον Ελβετό. Την πρώτη με 3-1 σετ και τη δεύτερη με 3-2.
Το 2008 επέστρεψε και πάλι στο Λονδίνο, με τον Ισπανό να παίζει στον τελικό για μια ακόμα φορά με τον Φέντερερ. Ο Ναδάλ προηγήθηκε με 2-0 και όλα έδειχναν ότι θα φτάσει στο 3-0, αλλά ο Ρότζερ ισοφάρισε σε 2-2. Μετά την ισοφάριση του Φέντερερ έπιασε βροχή και οι δύο τενίστες επέστρεψαν στα αποδυτήρια. Ο Τόνι πήγε μαζί με τον ανιψιό του. Μόλις τον είδε ο Ράφα, του είπε: «Θείε, μπορείς να σταματήσεις τη βροχή. Θα νικήσω».
Pause.
Flashback. Πίσω στην παιδική ηλικία του Ράφα. Όταν ήταν 7 ετών έπαιξε σε τουρνουά με ένα παιδάκι που ήταν 10 ετών. Ο μικρός τότε Ράφα φοβόταν τόσο πολύ, που ο Τόνι του είπε: «Μη φοβάσαι. Αν δούμε ότι χάνεις, θα προκαλέσω βροχή για να σταματήσει το παιχνίδι». «Μπορείς να το κάνεις;», τον ρώτησε ο Ράφα. «Φυσικά», απάντησε ο Τόνι.
Ο Ράφα μπήκε μουδιασμένα και το άλλο παιδάκι προηγήθηκε με 4-0. Σε εκείνο το σημείο έφυγε το άγχος του μικρού Ναδάλ, με τον Ισπανό να μειώνει σε 4-3. Τότε άρχισε βροχή. Ο Ράφα πήγε προς το μέρος του θείου του και του είπε: «Θείε, σταμάτα σε παρακαλώ τη βροχή. Θα κερδίσω». Οι δύο τενίστες επέστρεψαν στο γήπεδο και ο Ράφα κέρδισε.
6 Ιουλίου 2008: Μετά από 4 ώρες και 48 λεπτά ο Ναδάλ κερδίζει τον Ρότζερ Φέντερερ με 3-2 σετ και κατακτά το Γουίμπλεντον για πρώτη φορά στην καριέρα του. Το είπε και το έκανε. Όπως όταν ήταν 7 ετών. Μόνο που τώρα κέρδισε τον κορυφαίο στο γρασίδι, σε ένα από τα μεγαλύτερα τουρνουά στον κόσμο. Τα κατάφερε. Τρίτη και… φαρμακερή για τον Ράφα.
Οι τραυματισμοί
«Είμαι ο τενίστας με τους περισσότερους τραυματισμούς στην ιστορία», αναφέρει σε μια από τις προπονήσεις του το 2024 ο Ναδάλ, εμφανώς απογοητευμένος και έχοντας πλέον κουραστεί από τους τόσους τραυματισμούς. Τους πόνους, τις ενέσεις τα χάπια.
Ίσως μάλιστα να είναι αλήθεια. Ο Ισπανός από την πρώτη του ουσιαστικά χρονιά στο τουρ πάλευε με τραυματισμούς. Πάλευε με τον εαυτό του. Το 2005 διαγνώστηκε με σύνδρομο Mueller-Weiss, μια σπάνια εκφυλιστική πάθηση που προσβάλλει το σκαφοειδές οστό στο πόδι. Μάλιστα, ο γιατρός του είχε πει ότι εάν κάνει επέμβαση είναι πιθανό να μην παίξει ξανά στο κορυφαίο επίπεδο. Ο ίδιος το πάλεψε. Άντεξε τους πόνους. Επέμεινε. Δοκίμασε πολλά. Πάρα πολλά. Ένα από αυτά ήταν να φορέσει ένα ειδικά κατασκευασμένο ορθωτικό, το οποίο, όμως, αργότερα του έφερε άλλους τραυματισμούς. Στα γόνατά του, στην πλάτη και στους γοφούς του, που τον οδήγησαν σε χρόνιο και βασανιστικό πόνο. Αφόρητο πόνο.
«Για μένα το τένις έγινε ένας αγώνας με τον χρόνο. Πάντα είχα στο μυαλό μου την αμφιβολία για το πόσο ακόμη θα άντεχε το πόδι μου. Σκεφτόμουν συνεχώς ότι ίσως αυτή να είναι η τελευταία μου χρονιά, οπότε δεν υπήρχε χρόνος να σταματήσω», ανέφερε ο Ναδάλ, με το παρακάτω γράφημα να δείχνει τους τραυματισμούς του Ισπανού.
Ο Ναδάλ δεν τα παράτησε ποτέ. Δεν θα μπορούσε. Δεν ήταν απλά νικητής. Ήταν μαχητής. Έτσι τον έκανε ο Τόνι. «Δεν υπάρχει μόνο ένας δρόμος προς την επιτυχία. Δεν χρειάζεται να περάσεις το άγχος που πέρασα εγώ για να γίνεις αυτό που είσαι.
Εγώ ακολούθησα τον δρόμο που μου έδειξε ο Τόνι και πιστεύω ότι ήταν ο σωστός. Δεν είμαι νικητής, είμαι μαχητής. Η νίκη είναι προσωρινή. Αυτό που πάντα με κινητοποιούσε ήταν η επιθυμία να συνεχίσω να παλεύω», ανέφερε χαρακτηριστικά ο Ισπανός τενίστας.
Ο Μόγια και η ατάκα του Ναδάλ
Στα τέλη του 2016 ο Ράφαελ Ναδάλ αποφάσισε να συμπεριλάβει στην ομάδα του τον Κάρλος Μόγια, τον οποίο γνώριζε από παλιά και είχαν άριστες σχέσεις.
Μια απόφαση που πάρθηκε μετά τις κρίσεις άγχους και πανικού που είχε νωρίτερα μέσα στη σεζόν, αλλά και το 2015.
«Για μένα, ήταν ένα δύσκολο συναίσθημα, επειδή ένιωθα ότι το να φέρω κάποιον άλλον πλήγωνε τον Τόνι», ανέφερε μεταξύ άλλων στο ντοκιμαντέρ ο Ράφα, ο οποίος μάλιστα αποκάλυψε ότι ο πατέρας του ήταν εκείνος που μετέφερε τα νέα στον Τόνι. «Ο Τόνι είναι αδερφός μου, αλλά ο γιος μου προηγείται. Ο Τόνι μπορεί να μην ήταν χαρούμενος, αλλά καταλάβαμε ότι ήταν ωφέλιμο για τον Ράφα», ήταν τα λόγια του Σεμπαστιάν Ναδάλ.
Η προσθήκη του Μόγια δεν άρεσε καθόλου στον Τόνι, ο οποίος λίγους μήνες αργότερα (2017) ανακοίνωσε ξαφνικά ότι σταματάει τη συνεργασία του με τον Ράφα. Μάλιστα, ο Ισπανός τενίστας και τα υπόλοιπα μέλη του προπονητικού τιμ το έμαθαν από τον Τύπο. Ο Τόνι ανακοίνωσε την αποχώρησή του, μέσω μιας συνέντευξης σε ιταλικό μέσο ενημέρωσης, όταν βρισκόταν στην Βουδαπέστη για ένα συνέδριο προπονητών. Μια απόφασή, που έπεσε σαν… κεραυνός εν αιθρία στο παγκόσμιο τένις.
«Είπε στον Τύπο ότι θα σταματούσε να συνεργάζεται μαζί μου, ότι ήταν η τελευταία του χρονιά», ανέφερε ο Ισπανός στο ντοκιμαντέρ. «Έτσι το μάθαμε. Ο Ράφα δεν ήξερε τίποτα, εγώ δεν ήξερα τίποτα, δεν είπε λέξη σε κανέναν… Το μάθαμε μέσω του Τύπου», πρόσθεσε ο Μόγια, που από εκείνο το σημείο και έπειτα ανέλαβε χρέη πρώτου προπονητή.
Η σχέση του Ράφα με το Τόνι είχε φτάσει στο… απροχώρητο, με τον Ισπανό τενίστα να ψάχνει κάτι διαφορετικό. Ήθελε να ξεφύγει από την πίεση, που του ασκούσε ο θείος του. Μια πίεση, που είχε τον είχε κουράσει σωματικά, αλλά και ψυχολογικά. Ο Ράφα, μάλιστα, μιλώντας στο ντοκιμαντέρ αποκάλυψε ότι είχε μεγαλύτερη ελευθερία τα τελευταία χρόνια της καριέρας του έχοντας τον Μόγια στο πλευρό του και λιγότερη ένταση. «Τα τελευταία χρόνια της καριέρας μου τα έζησα με μεγαλύτερη ελευθερία και λιγότερη ένταση απ’ ό,τι όταν ο Τόνι βρισκόταν ακόμη στην ομάδα», ανέφερε χαρακτηριστικά ο θρυλικός τενίστας.
Ο Ράφα μπορεί να μεγαλούργησε με τον Τόνι στην ομάδα του, αλλά ήταν πραγματικά ποτέ χαρούμενος; Η σχέση εξάρτησης που είχε με τον θείο του είχε περάσει πολλές φορές τα λεπτά όρια της κακοποίησης, όπως φαίνεται να παραδέχεται και ο ίδιος στο ντοκιμαντέρ.
Η αρχή του τέλους
21 Ιουλίου 2024: Ο Ράφαελ Ναδάλ αντιμετωπίζει στον τελικό του «Nordea Open» (σ.σ Μπάσταντ, Σουηδία) τον Νούνο Μπόργκες. Ο Πορτογάλος τενίστας εκμεταλλεύεται τα αργά πλέον πόδια του Ισπανού και παίρνει εύκολα τη νίκη με 6-3, 6-2. Ήταν η αρχή του τέλους για τον Matador. Απογοητευμένος ο Ράφα, στέλνει μήνυμα στην ομάδα του, γνωστοποιώντας την απόφασή του να αποσυρθεί.
«Αδυνατώ να βρω τρόπο να το ξεπεράσω. Υποθέτω ότι όλη η κούραση έπαιξε ρόλο στο αποτέλεσμα του αγώνα, αλλά πέρα από όλα, ένιωσα ότι δεν έχω εσωτερικά τη δύναμη να αλλάξω την κατάσταση. Είμαι απογοητευμένος. Δεν μπορώ να αποδώσω με τον τρόπο που θέλω μέσα στο γήπεδο. Κατά τη διάρκεια του αγώνα, αποφάσισα να αποσυρθώ. Αυτό που συνέβη σήμερα για μένα είναι απαράδεκτο», τους έγραψε ο Ράφα μεταξύ άλλων.
20 Νοεμβρίου 2024: Ο Ναδάλ δίνει τον τελευταίο του αγώνα ως επαγγελματίας τενίστας, φορώντας τα χρώματα της Ισπανίας. Ήταν στο Davis Cup απέναντι στον Ολλανδό, Μπότικ Βαν Ντε Ζάντσχουλπ, με τον υψηλόσωμο τενίστα να επικρατεί του Ράφα με 6-4, 6-4.
Τα συναισθήματα ανάμεικτα. Ο κόσμος χειροκροτεί μουδιασμένος. Αποθέωση, αλλά και θλίψη. Αποθέωση για όσα πρόσφερε στο άθλημα, θλίψη που δεν θα αγωνιστεί ξανά. Ένας από τους θρύλους του αθλήματος, που κατέγραψε ένα μοναδικό ρεκόρ στο Ρολάν Γκαρός, κατακτώντας 14 φορές το βαρύτιμο τρόπαιο στο Παρίσι. Ένα ρεκόρ, που όπως ανέφερε ο ίδιος, δύσκολα θα καταφέρει να σπάσει κάποιος άλλος τενίστας.
«Το ρεκόρ των 14 Ρολάν Γκαρός θα είναι πολύ δύσκολο να ξεπεραστεί. Νομίζω ότι θα είναι πιο δύσκολο να σπάσει αυτό το ρεκόρ απ’ ό,τι οι 24 Grand Slam τίτλοι του Τζόκοβιτς. Ποτέ δεν ξέρεις, αλλά αν έπρεπε να στοιχηματίσω τα χρήματά μου, θα έλεγα ότι θα χρειαστεί περισσότερος χρόνος για να ξεπεραστούν τα 14 Ρολάν Γκαρός παρά τα 24 Grand Slam».
Ό,τι και εάν συμβεί, το σίγουρο είναι ότι ο Ράφαελ Ναδάλ θα έχει για πάντα μια θέση στο πάνθεον του παγκοσμίου τένις. Για κάποιους θα είναι ο GOAT, για άλλους ένας από τους καλύτερους. Αναμφίβολα, όμως, όλοι θα τον θυμούνται ως τον τενίστα που πάλεψε για πάρα πολλά χρόνια με τον πόνο και δεν τα παράτησε ποτέ. Τον μοναδικό που δεν νίκησε ήταν ο χρόνος. Αυτός, ο άτιμος, που κέρδισε και τον Ρότζερ Φέντερερ. Αυτός που θα κερδίσει σύντομα και τον Νόβακ Τζόκοβιτς. Ο χρόνος. Ένας ανίκητος αντίπαλος…
Πηγή: in.gr
