Τέσσερα χρόνια μετά τον αποκλεισμό της από όλες τις διεθνείς διοργανώσεις, η Ρωσία παρακολουθεί το Μουντιάλ από μακριά, παίζοντας φιλικά χωρίς αντίκρισμα, προσπαθώντας να διατηρήσει ζωντανή την ποδοσφαιρική της ύπαρξη
Καθώς τα βλέμματα του πλανήτη είναι στραμμένα στα γήπεδα του Παγκοσμίου Κυπέλλου, υπάρχει μία μεγάλη ποδοσφαιρική χώρα που απουσιάζει για δεύτερη συνεχόμενη διοργάνωση. Η Ρωσία, διοργανώτρια του Μουντιάλ του 2018 και μία από τις παραδοσιακές δυνάμεις του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου, εξακολουθεί να βρίσκεται εκτός όλων των διεθνών διοργανώσεων λόγω των λογικών κυρώσεων που επιβλήθηκαν μετά την εισβολή στην Ουκρανία το 2022.
Περισσότερα από τέσσερα χρόνια μετά τον αποκλεισμό της από FIFA και UEFA, η εθνική Ρωσίας ζει μια παράδοξη πραγματικότητα. Εξακολουθεί να υπάρχει, να προπονείται, να καλεί ποδοσφαιριστές και να δίνει αγώνες, όμως δεν συμμετέχει σε κανένα επίσημο τουρνουά, δεν διεκδικεί προκρίσεις και δεν έχει συγκεκριμένο αγωνιστικό ορίζοντα.
Η εικόνα που περιγράφουν γαλλικά δημοσιεύματα είναι αποκαλυπτική. Τον Οκτώβριο του 2024, σε μια από τις πιο χαρακτηριστικές στιγμές αυτής της απομόνωσης, η Ρωσική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία αναγκάστηκε να ανακοινώσει ότι η εθνική ομάδα δεν θα έδινε ούτε φιλικό αγώνα στη διάρκεια της διεθνούς διακοπής. Αντί γι’ αυτό, διοργανώθηκε μια ανοιχτή προπόνηση και συνάντηση με φιλάθλους στο στάδιο της Ντιναμό Μόσχας, παρουσία παιδιών από τις παραμεθόριες περιοχές του Μπέλγκοροντ και του Κουρσκ.
Το περιστατικό συμβόλιζε με τον πιο γλαφυρό τρόπο τη νέα πραγματικότητα. Η εθνική ομάδα μιας χώρας με 145 εκατομμύρια κατοίκους και τεράστια ποδοσφαιρική παράδοση δεν μπορούσε να βρει αντίπαλο για να αγωνιστεί.
Από το 2022 και μετά, η Ρωσία έχει αποκλειστεί από το Παγκόσμιο Κύπελλο του Κατάρ, από το Euro 2024 και φυσικά από το Μουντιάλ του 2026. Οι ρωσικοί σύλλογοι έχουν επίσης αποκλειστεί από όλες τις ευρωπαϊκές διοργανώσεις, στερώντας από τους ποδοσφαιριστές πολύτιμες παραστάσεις και έσοδα.
Η Μόσχα επιχείρησε να σπάσει την απομόνωση μέσω φιλικών αγώνων. Ωστόσο, η αναζήτηση αντιπάλων αποδείχθηκε ιδιαίτερα δύσκολη. Οι περισσότερες ευρωπαϊκές και νοτιοαμερικανικές ομοσπονδίες αποφεύγουν οποιαδήποτε συνεργασία, φοβούμενες πολιτικές αντιδράσεις ή προβλήματα στις σχέσεις τους με FIFA και UEFA.
Έτσι, η Ρωσία στράφηκε σε χώρες της Ασίας, της Αφρικής και της Κεντρικής Ασίας. Τα τελευταία χρόνια αντιμετώπισε ομάδες όπως το Κιργιστάν, το Τατζικιστάν, το Ουζμπεκιστάν, η Κούβα, η Σερβία, το Βιετνάμ, η Γρενάδα και άλλες εθνικές χαμηλότερης δυναμικότητας. Πολλές φορές, σύμφωνα με διεθνή δημοσιεύματα, οι συμφωνίες συνοδεύονταν από σημαντικά οικονομικά κίνητρα προς τις φιλοξενούμενες ομοσπονδίες.
Οι αγώνες αυτοί προσφέρουν αγωνιστική δραστηριότητα, αλλά ελάχιστα μπορούν να συγκριθούν με τη συμμετοχή σε προκριματικά ή μεγάλες διοργανώσεις. Η ανταγωνιστικότητα είναι περιορισμένη και το κίνητρο διαφορετικό. Σε αρκετές περιπτώσεις η Ρωσία πέτυχε ευρείες νίκες απέναντι σε αντιπάλους που βρίσκονται πολύ χαμηλότερα στην παγκόσμια κατάταξη, γεγονός που δημιουργεί μια παραπλανητική εικόνα για το πραγματικό επίπεδο της ομάδας.
Το μεγαλύτερο πρόβλημα αφορά τη νέα γενιά ποδοσφαιριστών. Παίκτες που βρίσκονται σήμερα στα 20 ή 22 χρόνια τους δεν έχουν βιώσει ποτέ την εμπειρία μιας μεγάλης διοργάνωσης με τη φανέλα της εθνικής ομάδας. Δεν έχουν αγωνιστεί σε προκριματικά Παγκοσμίου Κυπέλλου ή Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος και δεν γνωρίζουν πότε θα τους δοθεί η ευκαιρία.
Η κατάσταση αυτή προκαλεί έντονο προβληματισμό στη ρωσική ποδοσφαιρική κοινότητα. Παρά τα υψηλά συμβόλαια που προσφέρουν οι σύλλογοι της χώρας και τη σχετική οικονομική σταθερότητα του πρωταθλήματος, η έλλειψη διεθνούς ανταγωνισμού θεωρείται σοβαρό πλήγμα για την ανάπτυξη των παικτών.
Παράλληλα, αρκετοί Ρώσοι ποδοσφαιριστές αναζητούν πλέον διέξοδο στο εξωτερικό, επιδιώκοντας να διατηρήσουν επαφή με το υψηλότερο επίπεδο. Ωστόσο, οι ευκαιρίες είναι περιορισμένες και η πολιτική διάσταση του ζητήματος συνεχίζει να επηρεάζει τις μεταγραφικές επιλογές πολλών ευρωπαϊκών συλλόγων.
Στο εσωτερικό της χώρας, η Ομοσπονδία προσπαθεί να κρατήσει ζωντανό το ενδιαφέρον του κοινού. Οι αγώνες της εθνικής προβάλλονται ως γεγονότα εθνικής σημασίας, ενώ η επικοινωνιακή στρατηγική δίνει ιδιαίτερη έμφαση στην ενότητα και στην ιδέα ότι η Ρωσία αδικείται από τις διεθνείς αθλητικές αρχές.
Παράλληλα, κατά καιρούς επανέρχονται σενάρια για ενδεχόμενη μετακίνηση της Ρωσικής Ομοσπονδίας από την UEFA στην Ασιατική Συνομοσπονδία. Η προοπτική αυτή θα μπορούσε θεωρητικά να ανοίξει έναν δρόμο επιστροφής σε διεθνείς διοργανώσεις. Ωστόσο, μέχρι στιγμής δεν έχει προχωρήσει, καθώς εγείρει σοβαρά πολιτικά, αγωνιστικά και οικονομικά ζητήματα.
Το αποτέλεσμα είναι μια πρωτοφανής κατάσταση για το παγκόσμιο ποδόσφαιρο. Μια χώρα που πριν από οκτώ χρόνια φιλοξενούσε το Μουντιάλ, σήμερα παρακολουθεί τη διοργάνωση από τον καναπέ.
Την ώρα που οι εθνικές ομάδες μάχονται για τη δόξα στα γήπεδα των Ηνωμένων Πολιτειών, του Καναδά και του Μεξικού, η Ρωσία εξακολουθεί να ζει σε μια ποδοσφαιρική γκρίζα ζώνη. Ούτε αποκλεισμένη οριστικά, ούτε πραγματικά παρούσα. Μια εθνική ομάδα χωρίς διοργάνωση, χωρίς προκριματικά και χωρίς σαφή προοπτική επιστροφής.
Και όσο ο πόλεμος συνεχίζεται και οι διεθνείς κυρώσεις παραμένουν σε ισχύ, το ερώτημα δεν είναι πότε θα παίξει ξανά η Ρωσία σε ένα μεγάλο τουρνουά. Το ερώτημα είναι πόσες γενιές ποδοσφαιριστών θα χαθούν μέχρι να συμβεί αυτό. Από την στιγμή όμως που έχουν χαθεί τόσες χιλιάδες ανθρώπινες ζωές το ερώτημα αυτό μπαίνει στο περιθώριο…
Πηγή: in.gr
