Η 'ΒΙΟΛΑΝΤΑ' και η περιφερειακή διοίκηση των … "έν τάξει" εγγράφων
Ο κ. Δημήτρης Κουρέτας εμφανίζεται στην τηλεοπτική του τοποθέτηση απολύτως ειλικρινής.
Και αυτή η ειλικρίνεια είναι, που δημιουργεί το πολιτικό πρόβλημα.
Η βασική του θέση συνοψίζεται σε τρεις άξονες:
Το ‘Open Business’ ελέγχει τα χαρτιά.
Η φυσική παρουσία, δεν είναι ο κανόνας.
Οι έλεγχοι είναι δειγματοληπτικοί.
Και η φράση-κλειδί, ότι ― «Τυπικά, τα χαρτιά ήταν εντάξει».
Η λέξη «τυπικά» , είναι ίσως η πιό αποκαλυπτική λέξη της συνέντευξης. Διότι η τραγωδία δεν ήταν τυπική.
Η έκρηξη δεν ήταν τυπική.
Ο θάνατος δεν ήταν τυπικός.
Αλλά, τα χαρτιά ήταν!
Εδώ δεν χρειάζεται υπερβολή.
Η ίδια η παραδοχή, ότι ο έλεγχος περιορίζεται στον έλεγχο εγγράφων και ότι η φυσική παρουσία είναι δειγματοληπτική ― μετατρέπει την διοίκηση σε μηχανισμό επαλήθευσης φακέλων !
Όχι των συνθηκών της ασφαλείας!
Κι’ όταν μετά την τραγωδία, δίνονται εντολές για μαζικούς ελέγχους, σε 60 εργοστάσια υγραερίου ― δημιουργείται το αναπόφευκτο ερώτημα:
― Αν μπορούσε να δοθεί τέτοια εντολή μετά , γιατί δεν είχε δοθεί πριν;
Η απάντηση «δεν μπορώ να κάνω κάτι παραπάνω από αυτό που μου δίνει ο νόμος» ― είναι θεσμικά ορθή.
Αλλά πολιτικά αδύναμη ... (!)
Διότι η κοινωνία δεν ζητά νομική επάρκεια.
Ζητά πρόληψη!
Οι επιδοτήσεις
Η διευκρίνιση για τα €66.700 ευρώ είναι τεχνικά σαφής.
Το πρόγραμμα δεν αφορούσε το συγκεκριμένο εργοστάσιο.
Όμως εδώ υπάρχει ένα πολιτικό παράδοξο …
Μιά εταιρεία, που λαμβάνει δημόσια ενίσχυση θεωρείται ̶ εμμέσως ̶ αξιόπιστη επενδυτικά.
Και λίγες εβδομάδες αργότερα, μία μονάδα της γίνεται πεδίο τραγωδίας.
Ακόμη κι’ άν νομικά δεν συνδέονται αυτά τα δύο ― στο επίπεδο της κοινωνικής αντίληψης η χρονική σύμπτωση είναι εκκωφαντική (!)
Ο Περιφερειάρχης επιχειρεί να διαχωρίσει τις διαδικασίες.
Η κοινωνία ̶ όμως ̶ αντιλαμβάνεται το σύνολο.
Πέρι της ανάθεσης κι' αποπληρωμής των εργολαβιών αποκατάστασης ζημιών, έκ των τυφώνων 'Daniel–Elias'…
… ή αλλιώς ― η διοίκηση, που μόνον ζητά… ‘θεωρητικά’ !
Οι εργοληπτικές επιχειρήσεις , αίτινες ανέλαβαν και περάτωσαν μέρος των αποκαταστάσεων των ζημιών , έκ των θεομηνιών ― δηλώνουν, ότι η αμοιβή τους των €21 εκατομμύρια ευρώ εκκρεμούν… (!)
Ο Περιφερειάρχης απαντά ― ότι έχει ζητήσει τα κονδύλια από τον Ιούνιο 2025.
«Χωρίς καμία ανταπόκριση έως σήμερα».
Παρατηρούμε και πάλι, ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο, ήτοι :
Στην ‘ΒΙΟΛΑΝΤΑ’ ― το σύστημα δεν επιτρέπει περισσότερα.
Στις πληρωμές ― τα Υπουργεία δεν ανταποκρίνονται.
Η Περιφέρεια εμφανίζεται ως ενδιάμεσος κρίκος.
Ως μεταφορέας αιτημάτων.
Ως θεσμός, που ζητά, εισηγείται, διαβιβάζει ...
Λείπει όμως, το στοιχείο της επιβολής πολιτικής πίεσης, με ορατό αποτέλεσμα!
Διότι, ο πολίτης δεν αξιολογεί το πόσα αιτήματα εστάλησαν.
Αξιολογεί ― άν πληρώθηκαν οι εργολάβοι!
Το κοινό νήμα
Και στις δύο περιπτώσεις, προκύπτει ένα σταθερό διοικητικό ύφος:
Η ευθύνη διαχέεται θεσμικά.
Οι διαδικασίες τηρήθηκαν.
Τα χαρτιά ήταν ‘έν’ τάξει’.
Τα αιτήματα εστάλησαν.
Οι εντολές δόθηκαν.
Αυτό, που απουσιάζει, είναι το ουσιαστικό αποτέλεσμα, πριν από την κρίση!
Όχι μετά!
Ο κ. Κουρέτας, εμφανίζεται ώς ο τεχνοκρατικός διαχειριστής των ‘πλαισίων’...
Όχι ώς ο πολιτικός ― που μεταβάλλει τα πλαίσια!
