Η πρόσφατη συνάντηση του Περιφερειάρχη Θεσσαλίας Δημήτρη Κουρέτα , με τον Πρέσβη της Κίνας στην Ελλάδα Fang Qiu , παρουσιάστηκε ως η απαρχή ενός «νέου κύκλου συνεργασίας» μεταξύ της Θεσσαλίας και της Κίνας.
Το δελτίο τύπου είναι πλούσιο σε περιγραφές, αναφορές σε επαρχίες • σε μνημόνια συνεργασίας και σε μελλοντικές επισκέψεις.
Αναφέρεται ακόμη και σε μακρινούς, εντυπωσιακούς τόπους της Κίνας, όπως το Zhangjiajie National Forest Park και το Mount Fanjing • οι οποίοι συγκρίνονται με τα ελληνικά Μετέωρα.
Όλα αυτά είναι ενδιαφέροντα — και ενδεχομένως χρήσιμα στο επίπεδο της τουριστικής διπλωματίας.
Ωστόσο, διαβάζοντας προσεκτικά το κείμενο, ο αναγνώστης δυσκολεύεται να εντοπίσει κάτι πιό συγκεκριμένο, από προθέσεις συνεργασίας και μελλοντικούς σχεδιασμούς.
Μνημόνια συνεργασίας, υπάρχουν.
Συζητήσεις για ανταλλαγές αποστολών, υπάρχουν.
Προοπτικές για τουριστική προβολή, υπάρχουν.
Διερωτάται όμως, είς σκεπτόμενος ότι — ποιά ακριβώς είναι τα χειροπιαστά αποτελέσματα αυτής της συνεργασίας για τήν Θεσσαλία ;
Η 'εξωστρέφεια' μιάς περιφέρειας είναι πάντοτε θετική.
Αρκεί να μήν μετατρέπεται σε μιά διαρκή ακολουθία, από συναντήσεις, φωτογραφίες και δηλώσεις καλών προθέσεων...
Διότι, στην εποχή των διεθνών σχέσεων, το πραγματικό μέτρο μίας συνεργασίας δεν είναι τα μνημόνια, άτινα υπογράφονται — αλλά οι ευκαιρίες, που τελικά φτάνουν στην πραγματική οικονομία και στους παραγωγούς!
Υστερόγραφο
— Η Θεσσαλία φαίνεται πως απέκτησε πλέον έναν ακόμη εξαγώγιμο πόρο ... ήτοι τα μνημόνια συνεργασίας.
Υπογράφονται εύκολα, ταξιδεύουν πολύ και — προς το παρόν — δεν χρειάζονται ούτε τελωνείο ούτε μεταφορικά.
— Η Θεσσαλία φαίνεται πως έχει βρει τον δρόμο προς την Κίνα.
{Η 'νέα οδός' τού μεταξιού}
Με συναντήσεις, μνημόνια και ανταλλαγές δώρων...
Απομένει τώρα να βρεθεί και ο δρόμος προς … κάποια πραγματική συμφωνία... (!)
