Με αφορμή την επικείμενη βράβευση του καπετάνιου Δημήτρη Διολέττα από τον Περιφερειάρχη Θεσσαλίας για την ηρωική διάσωση τρίχρονου παιδιού εν μέσω κακοκαιρίας, αναδεικνύεται μια πράξη αυταπάρνησης που δικαίως τιμάται, αλλά ταυτόχρονα φωτίζει ένα διαχρονικό κενό στη δημόσια υγειονομική κάλυψη νησιωτικών περιοχών. Η πολυετής εθελοντική συνεισφορά του με το ιδιωτικό σκάφος του, στην ασφαλή διακομιδή ασθενών, υπερβαίνει τα όρια μιας μεμονωμένης πράξης ηρωισμού και θέτει ευρύτερα ερωτήματα για την επάρκεια των θεσμικών μηχανισμών. Η αναγνώριση της προσφοράς του αποτελεί αυτονόητη πράξη τιμής, ωστόσο η συζήτηση επεκτείνεται αναπόφευκτα στην ανάγκη μόνιμων, οργανωμένων και αξιόπιστων δομών θαλάσσιας διακομιδής, ώστε η ανθρώπινη αυταπάρνηση να λειτουργεί συμπληρωματικά και όχι υποκαθιστώντας το κράτος.
Όταν η αυταπάρνηση καλύπτει τα κενά του συστήματος
Ο περιφερειάρχης, πρόκειται να βραβεύσει τον καπετάνιο Δημήτρη Διολέττα, από την για την ηρωική διάσωση, ενός τρίχρονου παιδιού, έν μέσω κακοκαιρίας.
Και σωστά θα τον βραβεύσει.
Επειδή, ο άνθρωπος αυτός ― με το ιδιωτικό του σκάφος ‘Ζαχαρένια’― κάνει εδώ και χρόνια, αυτό που θα έπρεπε να εγγυάται ένα οργανωμένο κράτος … (!)
Ήτοι, την ασφαλή κι’ άμεση διακομιδή ασθενών.
Η πράξη του είναι συγκινητική.
Η πραγματικότητα πίσω, άπ’ αυτήν … είναι λιγότερο…
Από το 2008 ― όπως αναφέρει το δελτίο τύπου ― βρίσκεται «σε επιφυλακή 24 ώρες το 24ωρο, 365 ημέρες τον χρόνο».
Δηλαδή, ένας ιδιώτης καλύπτει ― επί σχεδόν δύο δεκαετίες ― ένα κρίσιμο κενό της Δημόσιας Υγειονομικής υποδομής.
Κι’ αντί να συζητάμε, γιατί ένα νησί εξαρτάται από την αυταπάρνηση ενός καπετάνιου ― συζητάμε για μια βράβευση με τιμητική πλακέτα…
Η βράβευση τιμά τον άνθρωπο…
Αλλά αναδεικνύει και το πρόβλημα!
Διότι, όταν ένα τρίχρονο παιδί σώζεται, χάρη στην προσωπική απόφαση ενός ιδιώτη, ν’ αψηφήσει τα κύματα • οι επευφημίες δεν αρκούν κι’ εύλογα διερωτάται ο κόσμος ― ‘γιατί να συμβαίνει αυτό;’(!)
― Γιατί δεν υπάρχει μόνιμος, επαρκής μηχανισμός θαλάσσιας διακομιδής;
― Γιατί, ένα νησί με τουρισμό, πληθυσμό και ανάγκες υγείας , βασίζεται σε εθελοντική ετοιμότητα;
Η Περιφέρεια μιλάει για «αξίες αλληλεγγύης και ανθρωπιάς».
Συμφωνούμε.
Αλλά οι κοινωνίες δεν μπορούν να στηρίζονται, μόνον στην ανθρωπιά!
Χρειάζονται δομές!
Ο καπετάνιος Διολέττας είναι παράδειγμα προς μίμηση.
Όμως, το ιδανικό κράτος είναι εκείνο, που δεν χρειάζεται ήρωες για να λειτουργήσει.
Η τιμητική πλακέτα, είναι η αναγνώριση της προσφοράς.
Η ουσιαστική ερώτηση, όμως, παραμένει:
― Θα υπάρξει και μόνιμη λύση — ή θα συνεχίσουμε να ευγνωμονούμε την ανθρώπινη, ανιδιοτελή προσφορά μ’ αυταπάρνηση; (!)
