1. Η χρηματοδότηση ως προσωπικό τρόπαιο
Όταν το αυτονόητο (διάθεση δημόσιων πόρων για δημόσια υγεία) παρουσιάζεται ως προσωπικό επίτευγμα, τότε δεν μιλάμε για πολιτική ευθύνη αλλά για πολιτικό μάρκετινγκ. Τα 2 εκατ. ευρώ δεν ανήκουν στον κ. Κουρέτα, ανήκουν στους πολίτες και έρχονται με καθυστέρηση δεκαετιών.
2. Η “ιστορικότητα” ως ομολογία αποτυχίας
Η φράση ότι «τέτοια χρηματοδότηση δεν έχει δοθεί τα τελευταία 15 χρόνια» δεν συνιστά επιτυχία, είναι δημόσια παραδοχή εγκατάλειψης του ΕΣΥ. Το να “κορνιζάρεις” την καθυστέρηση ως κατόρθωμα δείχνει έλλειψη αυτοκριτικής και πολιτικής επίγνωσης.
3. Δημόσια Υγεία ή κλειστός κύκλος δημοσίων σχέσεων;
Οι αναφορές σε «μακροχρόνιες γνωριμίες» και «αγαστές συνεργασίες», σε συνδυασμό με πολιτική πασαρέλα σε θρησκευτική εορτή Νοσοκομείου, ενισχύουν την εικόνα ενός συστήματος που λειτουργεί με φιλοφρονήσεις και φωτογραφίες όχι με σχέδιο, διαφάνεια και λογοδοσία. Η υγεία των πολιτών δεν βελτιώνεται με ευχολόγια.
