Η Ημέρα Μνήμης των Ελλήνων Εβραίων Μαρτύρων και Ηρώων του Ολοκαυτώματος αποτελεί μια βαθιά στιγμή ιστορικής ευθύνης, συλλογικής μνήμης και σεβασμού. Στις εκδηλώσεις της Ισραηλιτικής Κοινότητας Λάρισας, ο Περιφερειάρχης Θεσσαλίας Δημήτρης Κουρέτας έστειλε ένα ξεκάθαρο μήνυμα ενάντια στη λήθη, τον φανατισμό και τον ρατσισμό, αναδεικνύοντας τη ζωντανή εβραϊκή κοινότητα της πόλης ως σύμβολο αξιοπρέπειας, αντίστασης και ελπίδας.
Το πρόσφατο δελτίο Τύπου του Περιφερειάρχη Θεσσαλίας κ. Κουρέτα , με αφορμή την Ημέρα Μνήμης των Ελλήνων Εβραίων Μαρτύρων του Ολοκαυτώματος , αποτελεί ένα ακόμη παράδειγμα πολιτικού λόγου υψηλής ηθικής ρητορικής και χαμηλής πολιτικής λογοδοσίας.
Κανείς δεν μπορεί, ούτε πρέπει, να διαφωνήσει με έννοιες όπως «Ποτέ ξανά», «ιστορική ευθύνη», «ανθρωπισμός» «σεβασμός στην μνήμη».
Ακριβώς όμως επειδή αυτές οι έννοιες είναι αυτονόητες , συχνά μετατρέπονται σε ασφαλές πεδίο πολιτικής αυτοπροβολής.
Όταν η επίκληση της μνήμης δεν συνοδεύεται από συγκεκριμένες , ωφέλιμες πολιτικές πράξεις στο παρόν, τότε κινδυνεύει να εκφυλιστεί σε 'επικοινωνιακό τελετουργικό'.
Το δελτίο Τύπου βρίθει γενικόλογων διακηρύξεων, άνευ ουσιαστικού απολογισμού πολιτικών επιλογών, απέναντι σε σύγχρονα φαινόμενα κοινωνικού αποκλεισμού , ανισοτήτων, ή διακρίσεων.
Η ιστορική μνήμη, όμως, δεν τιμάται με λόγια, τιμάται με συνέπεια πολιτικής στάσης.
Ιδιαίτερο προβληματισμό προκαλεί η προσπάθεια ηθικής αυτονόησης της Περιφέρειας, ως θεματοφύλακα της ιστορικής μνήμης την ίδια στιγμή που σε άλλα πεδία δημόσιας διοίκησης τίθενται ερωτήματα διαφάνειας, προτεραιοτήτων και κοινωνικής ανταποδοτικότητας.
Ο ανθρωπισμός δεν μπορεί να είναι επιλεκτικός, ούτε περιστασιακός!
Η αναφορά στην χρηματοδότηση της Συναγωγής, εντάσσεται επικοινωνιακά στο ίδιο αφήγημα.
Παρουσιάζεται ως πράξη 'Ιστορικής Ευθύνης' , χωρίς να συνοδεύεται από πλήρη εικόνα κατανομής πόρων , συγκριτικές πολιτιστικές χρηματοδοτήσεις , ή συνολικό σχέδιο προστασίας ιστορικής μνήμης και κοινοτήτων.
Ακόμη πιο προβληματική είναι η εξιδανικευτική διατύπωση περί Θεσσαλίας «όπου δεν χώρεσαν ποτέ διακρίσεις».
Η ιστορία των κοινωνιών, δεν είναι ποτέ αποστειρωμένη.
Η αληθινή τιμή στην μνήμη απαιτεί ιστορική ειλικρίνεια!
Όχι εξωραϊσμό!
Η μνήμη του Ολοκαυτώματος δεν είναι πολιτικό σκηνικό!
Δεν είναι χώρος συμβολικής αυτοεπιβεβαίωσης.
Είναι Ηθικό βάρος ... και δοκιμασία συνέπειας ...
Και η κοινωνία δικαιούται να απαιτεί:
Όχι μόνον λόγια μνήμης.
Αλλά πράξεις ευθύνης!
