Με ιδιαίτερο σαρκασμό ο αρθρογράφος της Haaretz αναρωτιέται αν έχουν μείνει καθόλου στόχοι για να βομβαρδίσει το Ισραήλ και να ικανοποιήσει την όρεξή του για μιλιταρισμό. Όλο και περισσότεροι αρθρογράφοι στο Ισραήλ και κυρίως στην εφημερίδα Haaretz εμφανίζονται επικριτικοί
Με ιδιαίτερο σαρκασμό ο αρθρογράφος της Haaretz αναρωτιέται αν έχουν μείνει καθόλου στόχοι για να βομβαρδίσει το Ισραήλ και να ικανοποιήσει την όρεξή του για μιλιταρισμό.
Όλο και περισσότεροι αρθρογράφοι στο Ισραήλ και κυρίως στην εφημερίδα Haaretz εμφανίζονται επικριτικοί απέναντι στους χειρισμούς του πρωθυπουργού, Μπέντζαμιν Νετανιάχου όσον αφορά τον πόλεμο στο Ιράν, αλλά και τις επιθέσεις στο Λίβανο. Οι στρατιωτικές επιχειρήσεις του Ισραήλ αντιμετωπίζονται πλέον με μεγάλη δόση σαρκασμού και απαξίωσης, αντανακλώντας και το κλίμα εντός της χώρας.
Ενδεικτικό είναι το άρθρο γνώμης του Οντέχ Μπισαράτ, στη Haaretz, με τίτλο το Ισραήλ δεν ξέρει πώς να ζήσει χωρίς πόλεμο, και ίσως δεν θέλει, στο οποίο επισημαίνεται πως αφού η εκεχειρία με το Ιράν διέκοψε για λίγο τον ατέρμονο κύκλο βίας, η ηγεσία του Ισραήλ φαίνεται πρόθυμη να επιστρέψει στον γνωστό της ρυθμό πολέμου.
Παραλογισμός
Αναλυτικά το άρθρο αναφέρει:
Με τον παραλογισμό να μας περιβάλλει από όλες τις πλευρές, θυμάμαι μια γελοιογραφία που είχε δημοσιευτεί πριν από δεκαετίες σε ένα αιγυπτιακό περιοδικό. Ένας τηλεοπτικός παρουσιαστής στρέφεται προς τους τηλεθεατές και λέει: Ζητούμε συγγνώμη για την εκπομπή που μεταδώσαμε. Σύντομα θα επιστρέψουμε στο τεχνικό πρόβλημα.
Το σκέφτηκα αυτό όταν, αμέσως μετά την ανακοίνωση της κατάπαυσης του πυρός μεταξύ των ΗΠΑ και του Ιράν, ο πρωθυπουργός Μπέντζαμιν Νετανιάχου δήλωσε ότι η συμφωνία δεν ισχύει για το βόρειο μέτωπο του Ισραήλ. Ανάσανα με ανακούφιση: το Ισραήλ επέστρεφε στην οικεία ρουτίνα της φωτιάς, του αίματος και της καταστροφής.
Μετά τη σφαγή στο Λίβανο
Αλλά αυτή η χαρά ήταν βραχύβια. Μετά από ένα κύμα καταστροφής και σφαγής που μετέτρεψε τον Λίβανο σε ζωντανή κόλαση εκατοντάδες νεκροί και τραυματίες δίπλα σε βουνά από ερείπια ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ ανάγκασε τον Νετανιάχου να χαμηλώσει τους τόνους και να ξεκινήσει διαπραγματεύσεις με την κυβέρνηση του Λιβάνου.
Τώρα, με αναφορές ότι οι συνομιλίες μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ιράν δεν βαίνουν καλώς, το χρώμα επέστρεψε στα μάγουλα του Ισραήλ. Μετά από πάνω από ένα μήνα βομβαρδισμών που, όπως λέει περήφανα ο Νετανιάχου, έχουν φέρει το Ιράν πολλά χρόνια πίσω, η πολεμική αεροπορία θα συνεχίσει την ευλογημένη προσπάθειά της να στείλει τη χώρα πίσω στην εποχή των Νεάντερταλ.
Το δίλημμα του Ισραήλ
Υπάρχει όμως ένα δίλημμα: Έχουν μείνει καθόλου στόχοι για βομβαρδισμό, δεδομένου ότι χιλιάδες έχουν ήδη χτυπηθεί; Το ερώτημα, λοιπόν, είναι πού θα βρει το Ισραήλ περισσότερους στόχους για να ικανοποιήσει την όρεξή του για μιλιταρισμό.
Μπορεί κάποιος να καταλάβει τόσο την κυβερνητική συμμαχία όσο και τα σιωνιστικά μπλοκ της αντιπολίτευσης. Πώς θα μπορούσαν να ζήσουν χωρίς πόλεμο χωρίς το μακρύ χέρι της πολεμικής αεροπορίας, χωρίς ποτάμια αίματος, χωρίς τον θάνατο να παραμονεύει στους δρόμους και να περιφέρεται ανάμεσα στον λαό και, πάνω απ όλα, χωρίς τη συγκίνηση μιας ακόμη ολοκληρωτικής νίκης;
Ωστόσο, οι τοπικοί άρχοντες πρέπει να προσέξουν. Η ολοκληρωτική νίκη δημιουργεί ένα λογιστικό πρόβλημα συνεπάγεται το τέλος των πολέμων, κάτι που δεν ταιριάζει με τη μαγική λέξη ολοκληρωτική. Η επιλογή, λοιπόν, είναι μεταξύ ολοκληρωτικής νίκης και μιας ατελείωτης σειράς πολέμων. Ίσως, λοιπόν, χρειαστεί μια άλλη φράση: σχετικά ολοκληρωτική νίκη. Με άλλα λόγια, ολοκληρωτική νίκη που ανανεώνεται κάθε μέρα.
Το σχέδιο Τραμπ Νετανιάχου
Για να είμαστε δίκαιοι, αναρωτιέμαι γιατί ο κόσμος παραπονιέται για τον Τραμπ και τον Νετανιάχου σαν να απέτυχαν στο Ιράν. Όλα πήγαν ακριβώς σύμφωνα με το σχέδιο. Μαζικές δολοφονίες στρατιωτικών και πολιτικών ηγετών, μαζικές επιθέσεις σε βάσεις, βομβαρδισμοί ενεργειακών εγκαταστάσεων και γεφυρών και μαζική κινητοποίηση πρακτόρων για να ενθαρρύνουν το ιρανικό κοινό να εξεγερθεί εναντίον της ηγεσίας του.
Αλλά παρέβλεψαν μια λεπτομέρεια: πώς να πείσουν τους αντιπάλους τους στο Ιράν ότι, στην πραγματικότητα, έχουν ηττηθεί και πρέπει να ανακοινώσουν την παράδοσή τους.
Το όπλο του αδύναμου είναι το όχι
Αποδεικνύεται ότι το όπλο του αδύναμου είναι η λέξη όχι. Τι μπορεί να κάνει κανείς με κάποιον που, αφού έχει δεχτεί τέτοια πλήγματα, αρνείται να παραδοθεί; Τον ικετεύεις να υψώσει τη λευκή σημαία;
Οι Ιρανοί δεν είναι εκλεκτός λαός, όπως οι Εβραίοι. Αλλά η παράδοση σε έναν εκλεκτό λαό θα οδηγούσε πιθανώς σε ακόμη περισσότερες απαιτήσεις από τους νικητές, όπως έχει συμβεί στη Δυτική Όχθη, τη Γάζα και τα Υψίπεδα του Γκολάν, και όπως συμβαίνει τώρα στο Λίβανο.
Ποιος ξέρει, ίσως οι τοπικοί άρχοντες έχουν ήδη κάνει σχέδια για το Ιράν μετά την κατάρρευση του καθεστώτος. Ένα σχέδιο που θα έβαζε τον Παχλάβι Τζούνιορ ως αρχηγό κράτους, παράλληλα με μια πολιτική διοίκηση υπό την ηγεσία ενός ανώτερου Ισραηλινού αξιωματούχου.
Τώρα, ακόμη και πριν από οποιαδήποτε ανακοίνωση της πλήρους παράδοσης της κυβέρνησης του Λιβάνου, η οποία φαίνεται να σπεύδει στην αγκαλιά του Νετανιάχου, το Ισραήλ έχει ήδη τον έλεγχο αρκετών θέσεων στο Λίβανο.
Οι έποικοι ετοιμάζονται για το Λίβανο
Ακόμη και πριν από τον πόλεμο που είναι σε εξέλιξη, και υπό τη σκιά μιας εκεχειρίας, το Ισραήλ δολοφόνησε εκατοντάδες Λιβανέζους στο ένδοξο κυνήγι του, το οποίο περιγραφόταν ως επιτυχημένο. Και τώρα, ανώτεροι Ισραηλινοί αξιωματούχοι επιδιώκουν να καταλάβουν το νότιο Λίβανο, ενώ οι έποικοι ήδη ετοιμάζουν τα πράγματά τους, ακόμη και υπό πυρά, πρόθυμοι να εγκατασταθούν και να επεκτείνουν τη γειτονιά των πατριαρχών.
Πηγή: in.gr
