Με απόφαση του Περιφερειάρχη Θεσσαλίας, Δημήτρη Κουρέτα, το έργο για την προστασία και ανάδειξη του θολωτού μυκηναϊκού τάφου Γεωργικού - Ξινονερίου, εντάχθηκε στο Πρόγραμμα «Θεσσαλία 2021-2027». Η παρέμβαση έχει προϋπολογισμό 987.500 € και συγχρηματοδοτείται, από το Ευρωπαϊκό Ταμείο Περιφερειακής Ανάπτυξης.
Βασικά σημεία του έργου
— Ιστορική Σημαντικότητα. Ο τάφος χρονολογείται στο 1400 π.Χ. και αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα, και καλύτερα διατηρημένα μνημεία της Μυκηναϊκής περιόδου, στην Θεσσαλία. Είναι ήδη ενταγμένος στις εθνικές 'Πολιτιστικές Διαδρομές'.
— Τεχνικές Παρεμβάσεις. Η χρηματοδότηση καλύπτει εργασίες στερέωσης των πρανών, διαμόρφωση του περιβάλλοντος χώρου, μελέτες πυροπροστασίας, ηλεκτρομηχανολογικές εγκαταστάσεις και αρχιτεκτονικό φωτισμό ανάδειξης.
— Προσβασιμότητα. Το μνημείο θα καταστεί πλήρως επισκέψιμο, για το κοινό. Προβλέπονται ράμπες ΑμεΑ, πληροφοριακό υλικό σε γραφή 'Braille' · ενώ για άτομα με δυσκολία πρόσβασης, στο εσωτερικό θα υπάρχει δυνατότητα περιήγησης, μέσω τρισδιάστατης απεικόνισης (3D).
— Στόχος. Η ενίσχυση του πολιτιστικού τουρισμού στην περιοχή της Καρδίτσας. Όπως δήλωσε ο κ. Κουρέτας, ο πολιτιστικός πλούτος της Θεσσαλίας, αποτελεί συγκριτικό πλεονέκτημα και θεμέλιο, για την ευημερία της Περιφέρειας.
Δικαιούχος και φορέας υλοποίησης του έργου είναι η Εφορεία Αρχαιοτήτων Καρδίτσας.
Υπάρχουν στιγμές, που η Ιστορία φωτίζεται.
Κι' υπάρχουν, και στιγμές που απλώς "φωτίζεται" επικοινωνιακά · με δελτία τύπου, άτινα θυμίζουν περισσότερο αρχιτεκτονική "θολωτού" λόγου , παρά ουσιαστική πολιτική πράξη.
Η πρόσφατη ανακοίνωση της Περιφέρειας Θεσσαλίας — για τον μυκηναϊκό τάφο στο Γεωργικό Καρδίτσας — επιχειρεί να μας πείσει, πως βρισκόμαστε μπροστά σε μιά τομή πολιτιστικής πολιτικής.
Στην πραγματικότητα – όμως – βρισκόμαστε μπροστά σε κάτι πολύ πιό γνώριμο — μιά ακόμη άσκηση αυτονόητων ενεργειών, βαφτισμένων ως «όραμα».
Διότι, τί ακριβώς μαθαίνουμε;
Ότι ένας ήδη γνωστός και καταγεγραμμένος αρχαιολογικός χώρος — ανασκαμμένος εδώ και πάνω από έναν αιώνα — θα χρηματοδοτηθεί για εργασίες προστασίας, διαμόρφωσης και φωτισμού.
Δηλαδή, το ελάχιστο που οφείλει να πράττει, κάθε στοιχειωδώς λειτουργική διοίκηση!
Κι' όμως, αυτή η στοιχειώδης υποχρέωση παρουσιάζεται, ως στρατηγική επιλογή «θεμελίωσης της ευημερίας» ... (!)
Εδώ, η ειρωνεία περισσεύει ...
Άν η ευημερία μιας Περιφέρειας, στηρίζεται στην τοποθέτηση φωτιστικών σωμάτων και πινακίδων 'Braille' — τότε μάλλον συγχαίουμε τον πολιτισμό με το 'σκηνικό' ... (!)
Ασφαλώς, η προστασία των μνημείων είναι αναγκαία.
Ουδείς το αμφισβητεί.
Το πρόβλημα εμφανίζεται, όταν το αυτονόητο παρουσιάζεται ως επίτευγμα!
Κι' όταν η απορρόφηση κονδυλίων — έν προκειμένω σχεδόν ενός εκατομμυρίου €ευρώ — "βαφτίζεται" «πολιτική βούληση»!
Λές καί πρόκειται για προσωπική κατάκτηση — κι' όχι για διαχείριση δημόσιων πόρων.
Ακόμη πιό ενδιαφέρον είναι το γνώριμο αφήγημα του «πολιτιστικού τουρισμού».
Ένα αφήγημα, που επαναλαμβάνεται μηχανικά, χωρίς ποτέ να συνοδεύεται από σοβαρή στρατηγική σύνδεσης των μνημείων, με την τοπική οικονομία · τις υποδομές , ή την βιώσιμη ανάπτυξη.
Ο τουρίστας – φαίνεται – θα εμφανιστεί σχεδόν μεταφυσικά ... Απλώς και μόνο, επειδή θα υπάρχει φωτισμός και μιά τρισδιάστατη απεικόνιση ... (;!)
Κι' ανάμεσα σε μελέτες, διαδρομές, ράμπες και "μεγαλόστομες" δηλώσεις, χάνεται το ουσιώδες ερώτημα , πού θά ήταν, το — ποιο είναι το συνολικό σχέδιο για την ανάπτυξη κι' ανάδειξη του πολιτισμού στην Θεσσαλία;
Πώς συνδέεται αυτό το έργο, με μιά ευρύτερη πολιτική ανάδειξης και όχι απλής συντήρησης;
Διότι, ο μυκηναϊκός τάφος του Γεωργικού άντεξε 3.400 χρόνια. Το ερώτημα είναι, άν η σημερινή διοίκηση, μπορεί ν' αντέξει κάτι πολύ πιό δύσκολο — ήτοι την κριτική της πραγματικότητας ... (;!)
Μέχρι τότε, θα συνεχίσουμε να βλέπουμε την Ιστορία να «αναδεικνύεται» … κυρίως στα δελτία τύπου ... !
