Στην Θεσσαλία , δύο χρόνια μετά τις μεγάλες κρίσεις , που δοκίμασαν την αντοχή της κοινωνίας και της οικονομίας • η δημόσια συζήτηση περιστρέφεται ακόμη γύρω από έννοιες, σχέδια κι’ ανακοινώσεις.
Η ανασυγκρότηση παρουσιάζεται ως μια διαρκής διαδικασία σχεδιασμού, διαβούλευσης και προετοιμασίας — λιγότερο όμως ως απτό αποτέλεσμα στην καθημερινότητα των πολιτών.
Γράφει ο Παπαϊωάννου Στέργιος
Η Περιφέρεια Θεσσαλίας επιλέγει σταθερά το λεξιλόγιο της ‘σύγχρονης διακυβέρνησης’:
― «ανθεκτικότητα, ολιστική προσέγγιση, καινοτομία, κοινωνική συνοχή.» .
Πρόκειται για έννοιες επιστημονικά τεκμηριωμένες και πολιτικά θεμιτές. Το ερώτημα ̶ όμως ̶ που παραμένει ανοιχτό είναι, άν αυτές οι έννοιες μεταφράζονται με επάρκεια σε έργα, σε υποδομές και σε πραγματική βελτίωση της ζωής των πολιτών.
Ο Περιφερειάρχης Δημήτρης Κουρέτας, εμφανίζεται συχνά ως εκφραστής ενός νέου διοικητικού μοντέλου • ήτοι λιγότερη επικοινωνιακή υπερβολή, περισσότερη «επιστημονική τεκμηρίωση». Ωστόσο ̶ στην πράξη ̶ η δημόσια εικόνα της διοίκησης ομοιάζει να ακολουθεί ένα γνώριμο μοτίβο … (!)
― Ανακοίνωση σχεδίου → έναρξη διαδικασιών → αναγνώριση δυσκολιών → νέα ανακοίνωση προσαρμοσμένης λύσης.
Το φαινόμενο αυτό δεν είναι απαραίτητα προϊόν ανικανότητας.
Συχνά είναι το αποτέλεσμα ενός διοικητικού συστήματος, με πολύπλοκες αδειοδοτήσεις, αργούς μηχανισμούς και αλληλοεπικαλύψεις αρμοδιοτήτων.
Όμως , για την κοινωνία , η διάκριση μεταξύ «συστημικής δυσλειτουργίας» και «πολιτικής επιλογής» είναι ήσσονος σημασίας , όταν η καθημερινότητα παραμένει δύσκολη!
Ιδιαίτερα στους παραγωγικούς τομείς ― η κόπωση είναι εμφανής. Αγρότες, μικρομεσαίοι επιχειρηματίες και εργαζόμενοι, βλέπουν να επαναλαμβάνεται ένας κύκλος υποσχέσεων, σχεδίων και μεταβατικών λύσεων.
Η κοινωνία δεν ζητά πλέον απλώς σχεδιασμό — ζητά ορατή πρόοδο!
Παράλληλα, η συνεχής επίκληση μεγάλων στρατηγικών — από την ‘Πράσινη Μετάβαση’, έως την ‘Ολιστική Υγεία’ και την κοινωνική καινοτομία — δημιουργεί ένα παράδοξο !
Όσο πιο σύγχρονο γίνεται το ‘πολιτικό λεξιλόγιο’ ― τόσο αυξάνεται η απαίτηση για απτά αποτελέσματα !
Οι πολίτες δεν αμφισβητούν την αξία των στρατηγικών αυτών. Αμφισβητούν τον ρυθμό υλοποίησης!
Η επόμενη φάση για την περιοχή, δεν μπορεί να βασιστεί μόνον σε νέα σχέδια , ή νέες δομές!
Χρειάζεται σαφής ιεράρχηση των προτεραιοτήτων!
Α’ ― Επιτάχυνση διοικητικών διαδικασιών, με υπολογίσιμους χρόνους υλοποίησης.
Β’ ― Απόλυτη διαφάνεια, στην πορεία των έργων και των χρηματοδοτήσεων.
Γ’ ― Άμεση στήριξη της πραγματικής οικονομίας, πέραν των ‘πιλοτικών σχημάτων’ και των ‘μεταβατικών ενεργειών’!
Δ’ ― Συστηματική αξιολόγηση πολιτικών, με δημόσια δημοσιοποίηση αποτελεσμάτων.
Η κοινωνία της Θεσσαλίας δεν ζητά θαύματα.
Ζητά σταθερότητα, συνέπεια και ρυθμό υλοποίησης ― αντίστοιχο της έντασης των εξαγγελιών!
Η επόμενη περίοδος θα δείξει, άν η διοίκηση θα καταφέρει να μετατρέψει την επιστημονική ορολογία και την στρατηγική σκέψη ― σε απτό κι’ υπολογίσιμο έργο…
Διότι – στο τέλος – η πολιτική δεν κρίνεται, από το πόσο σωστά περιγράφει τα προβλήματα — αλλά, από το πόσο αποτελεσματικά τα λύνει !
