Η Θεσσαλία ως πολιτικό σκηνικό
Υπάρχουν περίοδοι , όπου η διοίκηση μιάς Περιφέρειας κρίνεται από τα έργα.
Υπάρχουν όμως και περίοδοι — όπου κρίνεται από την αφήγηση των έργων.
Η Θεσσαλία , τα τελευταία χρόνια , ομοιάζει να ζει περισσότερο την δεύτερη εκδοχή…
Μια εποχή , όπου η πολιτική πράξη μεταφράζεται κυρίως σε δημόσια εικόνα …
Και όπου η ευθύνη συχνά διαχέεται — μέχρι να χαθεί μέσα σε δελτία τύπου, εξαγγελίες, επιτροπές, παρουσιάσεις και διαρκείς «επόμενες φάσεις».
Σ’ αυτήν την πραγματικότητα, ο πολίτης καλείται να αξιολογήσει όχι μόνον τι έγινε — αλλά και πώς του παρουσιάστηκε αυτό που ‒ ενδεχομένως ‒ έγινε , ή δεν έγινε…
Γράφει ο Παπαϊωάννου Στέργιος
Τα έργα που υπάρχουν κυρίως ως ανακοινώσεις
Στην σύγχρονη διοικητική πρακτική, το έργο δεν χρειάζεται πάντα να έχει ολοκληρωθεί.
Αρκεί να έχει παρουσιαστεί.
Έτσι γεννήθηκε ένα νέο διοικητικό είδος:
►το έργο–ανακοίνωση.
►Το έργο–μακέτα.
►Το έργο–χρονοδιάγραμμα, υπό αναθεώρηση.
Δεν πρόκειται απαραίτητα για την απουσία προθέσεων.
Πρόκειται όμως συχνά , για την υπερπαραγωγή προσδοκιών.
Και όταν η πραγματικότητα δεν ακολουθεί , η λύση δεν είναι η αυτοκριτική — αλλά η επόμενη ανακοίνωση.
Η διοίκηση των διαδικασιών
Στην πολιτική ιστορία, υπήρξαν διοικήσεις έργων.
Υπήρξαν διοικήσεις κρίσεων.
Σήμερα, παρατηρούμε ολοένα και περισσότερο διοικήσεις διαδικασιών!
Η διαδικασία, γίνεται επιχείρημα!
Η σύσκεψη, γίνεται πολιτικό γεγονός.
Η μελέτη, γίνεται άλλοθι χρόνου.
Και κάπου εκεί, η ουσία μετακινείται:
— από το «λύθηκε το πρόβλημα» ,
— στο «έγιναν όλες οι απαιτούμενες ενέργειες»!
Η διαφορά είναι τεράστια!
Και ο πολίτης την βιώνει καθημερινά!
Η πολιτική της εικόνας
Στην εποχή της επικοινωνίας, κανείς δεν αρνείται τη σημασία της δημόσιας εικόνας.
Το πρόβλημα ξεκινά όταν η εικόνα γίνεται υποκατάστατο πολιτικής!
Όταν:
— η ανακοίνωση προηγείται της πράξης,
— η παρουσίαση υποκαθιστά την υλοποίηση,
— η επικοινωνία γίνεται κύρια λειτουργία διοίκησης!
Τότε η πολιτική μετατρέπεται σε διαχείριση εντυπώσεων.
Και η διοίκηση — σε μια διαρκή παραγωγή αφηγημάτων.
Η μεταφερόμενη ευθύνη
Ίσως το πιό χαρακτηριστικό γνώρισμα της σύγχρονης ‟πολιτικής κουλτούρας” , είναι η κινητικότητα της ευθύνης.
Η ευθύνη:
— μεταφέρεται χρονικά,
— μεταφέρεται διοικητικά,
— μεταφέρεται θεσμικά,
— μεταφέρεται ‘προς τα πάνω’, ή ‘προς τα κάτω’ …
Και τελικά σπάνια παραμένει εκεί , όπου δημιουργείται!
Η πολιτική ευθύνη όμως, δεν είναι διοικητικός φάκελος.
Είναι πράξη στάσης.
Και κυρίως — πράξη ανάληψης.
Η σύγχυση των ρόλων
Σε περιόδους πίεσης, εμφανίζεται συχνά, μια παράξενη διοικητική συνθήκη:
► Ο αιρετός, γίνεται σχολιαστής.
► Ο θεσμός, γίνεται ‘παρατηρητής’.
► Η ευθύνη — γίνεται «αντικείμενο συζήτησης».
Και κάπου εκεί δημιουργείται ένα παράδοξο!
Η εξουσία ασκείται — αλλά η ευθύνη μοιάζει να βρίσκεται πάντα αλλού!
Η ‘κουλτούρα’ του «θα»
Η πολιτική υπόσχεση είναι αναγκαίο εργαλείο.
Όταν όμως γίνεται μόνιμη κατάσταση — μετατρέπεται σε πολιτική ‘κουλτούρα αναβολής.
Το «θα» γίνεται:
— εργαλείο εκτόνωσης,
— εργαλείο μετάθεσης,
— εργαλείο διατήρησης της εικόνας,
Μέχρι που χάνει το νόημά του... (!)
Η στιγμή της πολιτικής ωριμότητας
Κάθε Περιφέρεια, κάθε διοίκηση, κάθε πολιτική περίοδος, φτάνει σε ένα σημείο, όπου τίθεται το πραγματικό δίλημμα :
► Δεν είναι αν έγιναν λάθη.
► Λάθη κάνουν όλοι.
Το ερώτημα είναι:
► Υπήρξε διάθεση αναγνώρισης της ευθύνης;
► Υπήρξε διάθεση αυτοκριτικής;
► Υπήρξε διάθεση πραγματικής λογοδοσίας;
Η πολιτική ιστορία δεν θυμάται μόνον τί έγινε.
Θυμάται κυρίως , πώς στάθηκαν όσοι είχαν την ευθύνη , όταν τα πράγματα δυσκόλεψαν!
Και εκεί γράφεται ‒ τελικά ‒ η πραγματική αξιολόγηση!
