Στην Ελλάδα της διαρκούς "επικοινωνιακής επιτυχίας" η τραγωδία ομοιάζει να περνά πρώτα, από το φίλτρο της εικόνας και μετά από το φίλτρο της ευθύνης!
Και κάπου εκεί ... ανάμεσα σε δηλώσεις, ανακοινώσεις και αλληλομεταβιβάσεις αρμοδιοτήτων, μένουν πίσω οι άνθρωποι αυτοί που πλήρωσαν το τίμημα!
Στην περίπτωση της τραγωδίας, στο εργοστάσιο της 'ΒΙΟΛΑΝΤΑ' στα Τρίκαλα, η πραγματικότητα δεν αφήνει πολλά περιθώρια για ωραιοποίηση.
Πέντε εργαζόμενες έχασαν τη ζωή τους μετά από έκρηξη, που σύμφωνα με τις αρχικές εκτιμήσεις των αρχών, συνδέεται με μιά μακροχρόνια διαρροή προπανίου, στο εργοστάσιο.
Η έκρηξη σημειώθηκε τα ξημερώματα της 26ης Ιανουαρίου 2026, ενώ στο εργοστάσιο εργαζόταν νυχτερινή βάρδια.
Οι σοροί των θυμάτων μεταφέρθηκαν για ταυτοποίηση, ενώ οι εργαζόμενοι , που επέζησαν , μεταφέρθηκαν στο νοσοκομείο.
Αυτά είναι τα πραγματικά δεδομένα!
Όχι πολιτικά συνθήματα!
Όχι δελτία τύπου!
Η "κουλτούρα γνωστοποίησης". Δηλώνουμε πρώτα, ελέγχουμε μετά
Το θεσμικό πλαίσιο της «γνωστοποίησης» λειτουργίας βιομηχανικών μονάδων δηλαδή ξεκινάς να λειτουργείς και οι έλεγχοι γίνονται εκ των υστέρων, παρουσιάζεται ως εκσυγχρονισμός!
Στην πράξη, όμως, δημιουργεί ένα επικίνδυνο γκρίζο πεδίο:
Όταν όλα πάνε καλά, μιλάμε για «ανάπτυξη».
Όταν κάτι πάει στραβά, αρχίζει το "πινγκ-πονγκ" των ευθυνών!
Κι' εκεί γεννάται το μεγάλο ερώτημα , που καμία ανακοίνωση δεν μπορεί να σβήσει:
Ποιος και τί ελέγχει πραγματικά;
Πόσο συχνά;
Με τί βάθος;
Και κυρίως πριν , ή αφού συμβεί το κακό;
Η πολιτική "παρουσία στο σημείο" δεν είναι λογοδοσία!
Στην Ελλάδα έχουμε τελειοποιήσει το 'τελετουργικό':
Επίσκεψη στο σημείο · Δηλώσεις συμπόνιας · Υποσχέσεις διερεύνησης
Μετά … σιωπή, ή μετάθεση ευθύνης! Η ουσία όμως δεν είναι ποιος εμφανίστηκε μπροστά στις κάμερες ...
Η ουσία είναι, ποιος όφειλε να το έχει εξασφαλίσει, ότι οι εργαζόμενοι θα γυρίσουν σπίτι ζωντανοί!
Η μεγάλη πολιτική ασθένεια. Η επιτυχία είναι συλλογική , αλλά η ευθύνη είναι ορφανή!
Όταν εγκρίνεται μιά επένδυση, φωτογραφίες, χαμόγελα, κορδέλες ...
Όταν συμβεί μιά τραγωδία, νόμοι, διαδικασίες, «αρμόδιες υπηρεσίες».
Και κάπου εκεί, το κράτος γίνεται ένας απρόσωπος λαβύρινθος όπου:
Η πολιτική ευθύνη εξαφανίζεται!
Η διοικητική ευθύνη διαχέεται!
Η ανθρώπινη τραγωδία μένει μόνη της!
Το πραγματικό «Ποτέ ξανά»
Το «Ποτέ ξανά» δεν αφορά μόνον την Ιστορία.
Αφορά και το παρόν.
Αφορά και την ασφάλεια στην εργασία.
Αφορά και το άν οι μηχανισμοί ελέγχου είναι πραγματικοί , ή τυπικοί.
Διότι, όταν πέντε εργαζόμενες πεθαίνουν στη δουλειά τους ,
δεν είναι «ατύχημα»!
Είναι αποτυχία συστήματος!
Και τώρα;
Το ερώτημα δεν είναι , άν θα βρεθούν ποινικές ευθύνες.
Το ερώτημα είναι άν θα υπάρξει πολιτική αυτογνωσία.
Επειδή αλλιώς, η επόμενη τραγωδία θα είναι απλώς θέμα χρόνου, και το επόμενο 'δελτίο τύπου' θα είναι ήδη έτοιμο ... (!)
