Στην πρόσφατη λειτουργία της Περιφέρειας Θεσσαλίας, φαίνεται να γεννιέται ένα νέο διοικητικό μοντέλο!
Ένα υβρίδιο, μεταξύ πειράματος κοινωνικής αντοχής και θεατρικής επιθεώρησης... (!)
Στο επίκεντρο, ο Περιφερειάρχης Δημήτρης Κουρέτας, ο οποίος ομοιάζει να έχει εισαγάγει μια καινοτόμο θεωρία διοίκησης!
— Οι αποφάσεις λαμβάνονται.
— Οι συνέπειες εμφανίζονται.
— Και μετά… κανείς δεν θυμάται ... ποιός αποφάσισε.
Η Σχολή της "Διοικητικής Κβαντομηχανικής"
Σύμφωνα με το νέο μοντέλο — οι διορισμοί υπάρχουν και δεν υπάρχουν ... ταυτόχρονα... (!)
Μπορεί να έχουν γίνει.
Μπορεί να μην έχουν αναρτηθεί.
Μπορεί να έγιναν προφορικά.
Μπορεί να έγιναν ... 'με την αύρα της ανάγκης'...
Η έννοια της θεσμικής διαφάνειας φαίνεται να περνά σε "μεταφυσικό" επίπεδο ...
Ήτοι, άν μιά πράξη δεν εμφανιστεί στη Εθνική Αρχή Διαφάνειας , ή στο σύστημα δημοσιότητας του κράτους…
… μήπως απλά βρίσκεται σε πνευματική διάσταση; (?!)
Το Δόγμα της Επιλεκτικής Αυστηρότητας
Παράλληλα, η διοίκηση δείχνει να εφαρμόζει μιά ιδιαίτερα δημιουργική εκδοχή ελέγχου:
— Άλλοι ελέγχονται συχνά.
— Άλλοι ελέγχονται σπάνια.
— Άλλοι ελέγχονται όταν "θυμηθεί" το Σύμπαν.
Κι' όλα αυτά , σε μιά περιοχή , όπου ο τομέας της Υγείας αποτελεί κρίσιμο πυλώνα !
Ειδικά σε πόλεις όπως η Λάρισα , όπου η υγειονομική δραστηριότητα αποτελεί βασικό οικονομικό και κοινωνικό νεύρο.
Η Μεγάλη Τέχνη της Διοικητικής Αποστασιοποίησης
Το πιό εντυπωσιακό στοιχείο όμως είναι άλλο ...
Η διοίκηση φαίνεται να έχει κατακτήσει το απόλυτο επίπεδο της πολιτικής αποστασιοποίησης , ήτοι:
— Να διορίζεις ... (!)
— Να διαμορφώνεις μηχανισμούς.
— Να δημιουργούνται προβλήματα ... Και μετά ... να εμφανίζεσαι έκπληκτος !
Πρόκειται για ένα είδος πολιτικού 'performance art' ... Δηλαδή , ο δημιουργός του έργου εμφανίζεται ως … θεατής του. (!)
Η Κωμικοτραγική Καθημερινότητα της Δημόσιας Διοίκησης
Στους διαδρόμους των υπηρεσιών, το κλίμα θυμίζει περισσότερο κωμωδία καταστάσεων, παρά οργανωμένη διοίκηση !
Αποφάσεις, που ομοιάζουν προσωρινές ... αλλά κρατούν μήνες!
Ρόλοι, που αλλάζουν χωρίς σαφές περίγραμμα!
Ευθύνες, που εξατμίζονται πιό γρήγορα κι' από την θερινή μπόρα στον κάμπο!
Και κάπου ανάμεσα, εργαζόμενοι και πολίτες προσπαθούν να καταλάβουν, ποιος διοικεί και ποιος απλώς … αφηγείται; ... (!)
Το Πραγματικό Πολιτικό Ζήτημα
Το πρόβλημα δεν είναι διοικητικό.
Είναι βαθιά πολιτικό!
Όταν κυριαρχεί η αίσθηση, ότι η εξουσία λειτουργεί ως εσωτερικός μηχανισμός αναπαραγωγής ισχύος — η εμπιστοσύνη των πολιτών δεν φθείρεται απλώς.
Καταρρέει.
Και χωρίς εμπιστοσύνη, καμία αναπτυξιακή στρατηγική, κανένα σχέδιο ανασυγκρότησης, καμία "μεγάλη υπόσχεση" δεν στέκεται!
Το Τελικό Ερώτημα
Η Θεσσαλία δεν χρειάζεται θαύματα.
Χρειάζεται διοίκηση!
Και η διοίκηση δεν είναι αφήγημα.
Δεν είναι ρόλος.
Δεν είναι δημόσια εικόνα.
Είναι ευθύνη!
Και η ευθύνη — αργά , ή γρήγορα — βρίσκει πάντα τον αποδέκτη της... (!).
