Με επιστολή του προς τον Υπουργό Μαργαρίτη Σχοινά, ο Δημήτρης Κουρέτας υπογραμμίζει την ανάγκη αποκατάστασης των αδικιών για εκατοντάδες παραγωγούς της Λάρισας , που αποκλείστηκαν από τις αποζημιώσεις. Ο Περιφερειάρχης επισημαίνει , ότι οι καταστροφές από φερτά υλικά είναι τεκμηριωμένες και ζητά την άμεση ένταξη των Δήμων Τεμπών, Τυρνάβου και Κιλελέρ σε καθεστώς ενίσχυσης , αντίστοιχο με εκείνο, που εφαρμόστηκε σε άλλες περιφέρειες.
Στην Ελλάδα του έτους 2026, όταν κάτι πάει στραβά – και συνήθως πάει – υπάρχει μιά δοκιμασμένη, διαχρονική κι' απολύτως αποτελεσματική λύση — γράφουμε μία επιστολή.
Τοιουτοτρόπως, ο Περιφερειάρχης κ-ος Κουρέτας, "ανακαλύπτει", τρία χρόνια μετά τον τυφώνα 'Daniel' — ότι εκατοντάδες αγρότες έμειναν άνευ αποζημιώσεων!
Και τι κάνει;
"Σηκώνει το βάρος της ευθύνης" και ταχυδρομεί επιστολή, στον υπουργό ... (!)
Η επιστολή προς τον Μαργαρίτη Σχοινά, είναι ένα αριστούργημα διοικητικής "καθυστέρησης", μέ επικάλυψη ευαισθησίας. Περιγράφει με κάθε λεπτομέρεια, τα προβλήματα που – Ώ τί έκπληξη – υπήρχαν από την αρχή!
Δηλαδή, λάθη στις δηλώσεις, αστοχίες στην διαδικασία, ελλιπής ενημέρωση!
Έν ολίγοις — το σύστημα δεν λειτούργησε.
Αλλά τώρα , το ανακαλύπτουμε επισήμως ... (!)
Τα νούμερα είναι εντυπωσιακά — μέ χιλιάδες στρέμματα, μ' εκατοντάδες αιτήσεις · μέ ολόκληρες περιοχές εκτός αποζημιώσεων! Ένα μικρό αγροτικό δράμα, καταγεγραμμένο με την "σχολαστικότητα" ενός λογιστικού φύλλου.
Μόνον που πίσω από τα νούμερα, υπάρχουν άνθρωποι — κι' αυτοί δεν αποζημιώνονται με παραγράφους!
Αρχίζει λοιπόν , το πραγματικό 'θέατρο'!
Η Περιφέρεια ζητά «επανεξέταση», «διόρθωση αστοχιών», «αποκατάσταση αδικιών».
Δηλαδή, ζητά από το ίδιο σύστημα — που απέκλεισε τους παραγωγούς — να διορθώσει τον εαυτό του ... (!)
Κι' αυτό — μέ μία επιστολή!
{Είναι σαν να πέφτεις σε μιά λακκούβα κι' αντί να την φτιάξεις μετά — ώστε να μην ξανασυμβεί — εσύ να στέλνεις ένα γράμμα στον δρόμο, ζητώντας του να γίνει πιό επίπεδος.}
Τό πλέον απολαυστικό όμως , είναι η επίκληση της «ισονομίας».
Διότι πράγματι, σε άλλες περιοχές της χώρας, δόθηκαν οι αποζημιώσεις.
Άρα, το πρόβλημα δεν είναι πως δεν υπάρχουν λύσεις, για τις αποζημιώσεις — είναι ότι χορηγούνται επιλεκτικά ... (!)
Και η λύση που προτείνεται;
Να επεκταθεί η ίδια λογική.
Όχι νά αλλάξει το σύστημα — αλλά να "προσαρμοστεί" η αδικία , ώστε να γίνει "ομορφότερη" ...
Και φυσικά, δεν λείπει καί η κορύφωση του "δράματος" — όπου οι αγρότες χαρακτηρίζονται ώς ο «βασικός πυλώνας της οικονομίας»!
Μιά φράση, επαναλαμβανόμενη με τόση ευκολία , ώστε άν είχε αντίκρισμα , η ύπαιθρος θα "έλαμπε" από επενδύσεις — αντί να ερημώνει ... !
Τελικά , αυτό που μένει , δεν είναι η λύση — είναι η κίνηση ...
Η επιστολή στάλθηκε.
Η "ευαισθησία" δηλώθηκε.
Η ευθύνη μεταφέρθηκε ... !
Διότι, στην Διοίκηση της Περιφέρειας Θεσσαλίας , τα προβλήματα δεν λύνονται — Διαβιβάζονται!
Τοιουτοτρόπως λοιπόν — ανάμεσα σε φερτά υλικά και φερτές ευθύνες — ο αγρότης παραμένει εκεί, όπου ήταν από την αρχή ...
Δηλαδή, στο λασπωμένο χωράφι!
Χωρίς αποζημίωση!
Αλλά, με πλήρη ενημέρωση ... !
