Ανοίγοντας τις εορταστικές εκδηλώσεις για την 250ή επέτειο από την ανεξαρτησία των ΗΠΑ, την Τετάρτη 24/6, ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ δεν αναφέρθηκε στην Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας της 4ης Ιουλίου 1776. Μπορεί πολλούς Αμερικανούς αυτό να τους ξένισε, μα για τους Αυτόχθονες Αμερικανούς δεν είχε καμία διαφορά: Ο βασικός συντάκτης της Διακήρυξης, Τόμας Τζέφερσον, ο οποίος χρημάτισε και 3ος πρόεδρος των ΗΠΑ, ζητούσε μεν ισότητα, αλλά για τους Ινδιάνους αποδείχτηκε μεταγενέστερα πως είχε άλλα σχέδια.
H Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας, ανάμεσα στα κείμενα που περιβάλλουν την ίδρυση των ΗΠΑ, είναι ίσως αυτό που μνημονεύεται περισσότερο, κυρίως για τη φράση: «Θεωρούμε αυταπόδεικτες αυτές τις αλήθειες, ότι όλοι οι άνθρωποι δημιουργήθηκαν ίσοι». Πόσοι γνωρίζουν, όμως, 250 χρόνια μετά την ίδρυση της υπερδύναμης, πως η ίδια η Διακήρυξη κάνει λόγο για «ανελέητους άγριους Ινδιάνους, των οποίων ο γνωστός τρόπος διεξαγωγής του πολέμου είναι η αδιάκριτη εξόντωση ανθρώπων κάθε ηλικίας, φύλου και κοινωνικής τάξης»;
Προϊόντος του χρόνου, μάλιστα, ο Τζέφερσον έγινε ακόμα πιο σκληροπυρηνικός. Το 1803, σε ιδιωτική επιστολή προς τον Ουίλιαμ Χένρι Χάρισον, έγραφε: «Αν αναγκαστούμε να σηκώσουμε το τσεκούρι εναντίον κάποιας φυλής, δεν θα το αφήσουμε κάτω μέχρι η φυλή αυτή να εξοντωθεί ή να εκδιωχθεί πέρα από τον Μισισιπή». Μια δεκαετία μετά, το 1813, κατά τη διάρκεια του πολέμου με τη Μεγάλη Βρετανία, σε επιστολή του, αναφερόμενος σε φυλές που συμμάχησαν με τους Βρετανούς, έγραφε: «…η απροσδόκητη αποστασία τους και οι άγριες βαρβαρότητές τους δικαιολογούσαν την εξόντωση και πλέον αναμένουν την απόφασή μας για τη μοίρα τους».
Σε άρθρο του στο περιοδικό The Nation, ο δημοσιογράφος Σιμόν Μόγια-Σμιθ, που ανήκει στη φυλή Ογκλάλα, σημειώνει ότι «η 250ή επέτειος δεν αποτελεί απλώς εορτασμό του αμερικανικού κράτους· είναι επίσης ένας ύμνος στους “πατέρες του έθνους” και στους επιφανείς προέδρους του. Ενώ οι λευκοί Αμερικανοί τιμούν αυτούς τους δήθεν απελευθερωτές ως γενναίους υπερασπιστές ηχηρών ιδανικών όπως η “ελευθερία” και η “ανεξαρτησία”, εμείς οι αυτόχθονες τους βιώσαμε ως αδίστακτους θηρευτές».
Για τον Μόγια-Σμίθ, από την οπτική των αυτόχθονων πληθυσμών, αυτή η επέτειος θα έπρεπε να αποτελέσει μια σοβαρή περίοδο αναστοχασμού πάνω στα τραύματα και τις καταστροφές για τις οποίες ευθύνεται το αμερικανικό κράτος και όχι μια γιορτή με πυροτεχνήματα. Υπογραμμίζει ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο, μετά την ίδρυση των ΗΠΑ, με τη λευκή δίψα για κατάκτηση να παράγει αμέτρητους νεκρούς αυτόχθονες, ιδιαίτερα παιδιά. Τα παραδείγμα που παραθέτει είναι πολλά.
«Ο πρόεδρος Τζορτζ Ουάσινγκτον πίστευε ακράδαντα ότι ο ασφαλέστερος τρόπος να εξοντωθούν όλοι οι αυτόχθονες –άνδρες, γυναίκες και παιδιά– ήταν να καταστραφούν όλες οι καλλιέργειες και οι πηγές τροφής κάθε φυλής. Ακόμη και ο πρόεδρος Αβραάμ Λίνκολν κατέχει το θλιβερό ρεκόρ της εκτέλεσης των περισσότερων αυτοχθόνων μέσα σε μία μόνο ημέρα – ένα γεγονός που συχνά αποσιωπάται από τις σχολικές αίθουσες και τα βιβλία της ιστορίας.
»Είναι δύσκολο να γιορτάσει κανείς μια χώρα που έχει διαπράξει τόσες πολλές παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων σε βάρος των αυτοχθόνων.
»Υπήρξε το Μονοπάτι των Δακρύων, που οργανώθηκε από τον πρόεδρο Άντριου Τζάκσον και στοίχισε τη ζωή σε τουλάχιστον 10.000 αυτόχθονες από την πείνα, τις ασθένειες και τις κακουχίες κατά τον βίαιο εκτοπισμό τους. Από αυτούς, οι 4.000 ήταν Τσερόκι – σχεδόν το ένα τρίτο της φυλής. Υπήρξε η Σφαγή του Γούντεντ Νι, όπου, μετά τη δολοφονία περισσότερων από 300 Λακότα (οι 200 ήταν γυναίκες και παιδιά), λευκοί άνδρες πληρώνονταν δύο δολάρια για κάθε πτώμα Λακότα που πετούσαν σε ομαδικό τάφο.
»Υπήρξε η Σφαγή του Μπερ Ρίβερ, όπου οι ΗΠΑ σκότωσαν περίπου 493 Σοσόνε. Υπήρξε η Σφαγή του Σαντ Κρικ, όπου οι αμερικανικές δυνάμεις δολοφόνησαν κυρίως παιδιά των φυλών Τσεγιέν και Αραπάχο».
Είναι γεγονός ότι οι αυτόχθονες δεν αναγνωρίστηκαν καν ως αμερικανοί πολίτες μέχρι το 1924, ενώ όπως υπογραμμίζει ο αυτόχθονας δημοσιογράφος ακόμη και σήμερα, πολλά αυτόχθονα έθνη και φυλές δεν έχουν την πολυτέλεια της πρόσβασης σε τρεχούμενο νερό ή ηλεκτρικό ρεύμα.
Ακόμα και σήμερα ισχύει το περίφημο πρόγραμμα των σχολείων-οικοτροφείων, που ξεκίνησε στα τέλη του 19ου αιώνα με το φοβερό σύνθημα του Richard Henry Pratt, ιδρυτή του Carlisle Indian Industrial School: «Σκοτώστε τον Ινδιάνο μέσα του και σώστε τον άνθρωπο».
«Στην πραγματικότητα, αυτά τα οικοτροφεία δεν ήταν παρά βίαια στρατόπεδα κράτησης. Αμερικανοί αξιωματούχοι, σε συνεργασία με την Καθολική Εκκλησία, εισέβαλλαν στους καταυλισμούς και τα σπίτια μας, απήγαγαν τα παιδιά και τα μετέφεραν σε σχολεία που σε πολλές περιπτώσεις βρίσκονταν εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά από τις οικογένειές τους» υπογραμμίζει ο Μόγια-Σμιθ. Το σύστημα των ομοσπονδιακών οικοτροφείων για παιδιά αυτοχθόνων δεν αποτελεί μόνο παρελθόν. Αν και η πολιτική της βίαιης αφομοίωσης έχει εγκαταλειφθεί, ορισμένα από τα σχολεία αυτά εξακολουθούν να λειτουργούν μέχρι σήμερα υπό διαφορετικό καθεστώς.
Δίχως να κρύβει τη μεγάλη του απογοήτευση, καταλήγει πως ολόκληρη αυτή η ιστορία μαζικών δολοφονιών του αυτόχθονου πληθυσμού παραμένει σε μεγάλο βαθμό άγνωστη στους λευκούς Αμερικανούς. «Πρόκειται ίσως για την πρώτη και σημαντικότερη μορφή “κουλτούρας της ακύρωσης”, όπου αυτές οι πράξεις ρατσισμού και μίσους διαγράφηκαν εσκεμμένα από την επίσημη εθνική αφήγηση».
– Στην κύρια φωτογραφία: «Αμερικανική πρόοδος», πίνακας του John Gast, 1872.
Πηγή: in.gr
