Είναι σε θέση οι νέοι ψηφοφόροι, αυτοί που είτε θα πάνε για πρώτη φορά στις κάλπες είτε δεν διαθέτουν μακρά εμπειρία από εκλογικές αναμετρήσεις, να ανατρέψουν τους συσχετισμούς και τα πολιτικά σκηνικά στις χώρες τους; Συνάδουν τα στοιχεία που υπάρχουν με τις εκτιμήσεις ότι η αποκαλούμενη «γενιά Ζ» έλκεται ολοένα περισσότερο από τα πολιτικά άκρα, αριστερά και δεξιά του παραδοσιακού σκηνικού; Και αν ισχύουν τα παραπάνω, πώς ερμηνεύονται;
Τα συγκεκριμένα ερωτήματα δεν έχουν εύκολες απαντήσεις. Σίγουρα, όμως, απασχολούν ολοένα περισσότερους. Ανάμεσά τους και το βρετανικό περιοδικό «The Economist», του οποίου το πρώτο τεύχος που κυκλοφόρησε τον Ιούνιο ήταν αφιερωμένο στους νέους και τη ροπή τους προς τα αριστερά. «Η άνοδος του σοσιαλισμού της γενιάς Ζ» ήταν ο τίτλος του, ενώ το κεντρικό άρθρο διερευνούσε τους τρόπους για να αντιμετωπιστεί αυτό το φαινόμενο, το οποίο μάλιστα χαρακτηρίζεται ευθύς εξαρχής ως «σοβαρή απειλή για την ευημερία» (προφανώς όλων των υπολοίπων).
«Δύο από τους πιο γνωστούς νέους Δημοκρατικούς – ο δήμαρχος της Νέας Υόρκης Ζόραν Μαμντάνι και η Αλεξάντρια Οκάσιο-Κορτέζ, μέλος του Κογκρέσου από την ίδια πόλη – αυτοαποκαλούνται σοσιαλιστές. Την ίδια στιγμή, πάνω από το ένα τρίτο των Αμερικανών ηλικίας κάτω των 30 ετών έχουν θετική άποψη για τον κομμουνισμό, σύμφωνα με περσινή δημοσκόπηση του ινστιτούτου Cato. Περίπου δε τα δύο τρίτα διάκεινται ευνοϊκά απέναντι στον σοσιαλισμό», σημείωνε την ίδια περίοδο ο Εντουαρντ Λους με άρθρο του στους «Financial Times».
Το άλμα της Ακροδεξιάς
Δεν είναι, όμως, μόνο οι αριστερές ιδέες και όσοι/-ες τις εκφράζουν που ασκούν γοητεία στους νέους. Κάτι ανάλογο φαίνεται πως συμβαίνει και με την Ακροδεξιά, όπως άλλωστε φαίνεται και στα γραφήματα τα οποία αποτυπώνουν τη διαχρονική εκλογική συμπεριφορά των ψηφοφόρων ηλικίας από 18 ως 24 ετών σε Γερμανία και Γαλλία.
«Τα ακροδεξιά κόμματα ενισχύονται ραγδαία σε όλη την Ευρώπη. Σε πολλές περιπτώσεις, μάλιστα, είναι οι παλαιότερες γενιές εκείνες που τα εμποδίζουν να καταστούν ακόμη πιο ισχυρά», σημείωνε σχετικά πρόσφατα, σε σχετική του ανάλυση, το περιοδικό «The Parliament Magazine», με «ειδικότητα» στις εξελίξεις και τις τάσεις στα κράτη – μέλη και τους θεσμούς της ΕΕ. Εκτιμώντας, παράλληλα, ότι καθοριστικό ρόλο σε αυτό διαδραμάτισε η επιδημία της Covid-19, η οποία προκάλεσε ένα «άλμα της Ακροδεξιάς εξαιτίας των ανησυχιών για την κοινωνική και οικονομική ασφάλεια».
Σαρώνουν σε Γαλλία και Γερμανία
Ειδικά στη Γαλλία, μάλιστα, η εικόνα που καταγράφουν οι δημοσκοπήσεις είναι πραγματικά εντυπωσιακή. Ετσι, τη στιγμή που περισσότεροι από πέντε στους δέκα νέους 18 ως 24 ετών εμφανίζονται θετικοί απέναντι στις ιδέες του ηγέτη της Ανυπότακτης Γαλλίας Ζαν-Λικ Μελανσόν, ενώ οι μισοί από αυτούς είναι έτοιμοι να τον ψηφίσουν, άλλοι τόσοι δηλώνουν την πρόθεσή τους να ταχθούν στις επόμενες εκλογές υπέρ τού/τής υποψηφίου/-ας της ακροδεξιάς Εθνικής Συσπείρωσης – τόσο του Ζορντάν Μπαρντελά όσο και της Μαρίν Λεπέν.
Τι σημαίνει αυτό σε απλά πολιτικά μαθηματικά; Οτι στη δεύτερη πολυπληθέστερη και πιο ισχυρή χώρα της Ευρώπης η «πίτα» που απομένει για τους υπόλοιπους υποψήφιους οι οποίοι θα επιδιώξουν να διεκδικήσουν την προεδρία την άνοιξη του 2027 – πάντα στους νεαρότερους σε ηλικία ψηφοφόρους – είναι μικρότερη από το 40% του συνόλου τους! Κι αυτό, από μόνο του, αρκεί για να κάνει κανείς λόγο για μια επερχόμενη μεγάλη ανατροπή στο πολιτικό σκηνικό.
Πηγή: tanea.gr
