Χιλιάδες μικροσεισμοί στην Αλάσκα αποκάλυψαν ένα εντυπωσιακό γεωλογικό μυστικό κάτω από τα παγωμένα βουνά της περιοχής. Οι επιστήμονες εντόπισαν μια ευθεία γραμμή σεισμικών δονήσεων που αποκαλύπτει την ύπαρξη της λεγόμενης μικροπλάκας Yakutat, ενός τεκτονικού τμήματος που φαίνεται να επηρεάζει τη σεισμική και ηφαιστειακή δραστηριότητα της Βόρειας Αμερικής.
Σύμφωνα με τους ερευνητές, περισσότεροι από 3.000 μικροσεισμοί καταγράφηκαν σε μια καθαρή γραμμική ζώνη μήκους περίπου 250 χιλιομέτρων, κάτω από την οροσειρά της Αλάσκας και κοντά στο ρήγμα Denali. Το συγκεκριμένο μοτίβο αποκάλυψε το όριο της μικροπλάκας, η οποία «συγκρούεται» και βυθίζεται κάτω από τη Βορειοαμερικανική πλάκα, σε μια διαδικασία γνωστή ως υποβύθιση (subduction).
Η Yakutat αποτελεί ένα παχύ τμήμα ωκεάνιου φλοιού, σχηματισμένο από ηφαιστειακή δραστηριότητα πριν από δεκάδες εκατομμύρια χρόνια. Επειδή είναι πιο παχύ και πιο ανώμαλο από τον γύρω ωκεάνιο φλοιό, δεν βυθίζεται εύκολα· αντίθετα, ωθεί προς τα πάνω την οροσειρά της Αλάσκας, όπου δεσπόζει η κορυφή Ντενάλι (παλαιότερα γνωστή ως ΜακΚίνλεϊ).
Η επικεφαλής της μελέτης, σεισμολόγος Μέγκαν Μίλερ από το Αυστραλιανό Εθνικό Πανεπιστήμιο, επισήμανε ότι η χαρτογράφηση της θέσης της μικροπλάκας βοήθησε τους επιστήμονες να κατανοήσουν βαθύτερα την τεκτονική δομή της περιοχής. Όπως εξήγησε, τμήμα της πλάκας παραμένει στον ωκεανό, ενώ το υπόλοιπο έχει ήδη «σπρωχτεί» κάτω από την ήπειρο.
Οι ερευνητές εγκατέστησαν νέους σεισμογράφους νότια του ρήγματος Denali, μιας από τις πιο σεισμικά ενεργές περιοχές της Βόρειας Αμερικής, γνωστής για τον μεγάλο σεισμό των 7,9 Ρίχτερ το 2002, που έγινε αισθητός έως το Σιάτλ. Το νέο εύρημα υποδεικνύει ότι η άκρη της μικροπλάκας ενδέχεται να συγκεντρώνει σεισμική ενέργεια σε μια στενή ζώνη, επηρεάζοντας τόσο ισχυρούς σεισμούς όσο και τη δημιουργία μικρών ηφαιστείων.
Οι επιστήμονες σημειώνουν πως η θέση της μικροπλάκας συνδέεται με το σημείο έναρξης του σεισμού του 2002, αν και απαιτούνται περαιτέρω μοντέλα για την πλήρη επιβεβαίωση της σχέσης αυτής. Όπως υπογραμμίζει η Μίλερ, η άκρη της πλάκας φαίνεται να επηρεάζει πολλαπλές γεωλογικές διεργασίες στην περιοχή, αποκαλύπτοντας ένα «κρυφό» σύστημα κάτω από τα βουνά της Αλάσκας.
Πηγή: tanea.gr
