Εδώ και δεκαετίες, το λεγόμενο «cordon sanitaire» («υγειονομική ζώνη» στα γαλλικά) ή «Brandmauer» κατά τους Γερμανούς αποτελούσε απαράβατο κανόνα στη λειτουργία της σύγχρονης φιλελεύθερης δημοκρατίας στην Ευρώπη· μια άτυπη συμφωνία μεταξύ των δημοκρατικών δυνάμεων για την πολιτική απομόνωση ακραίων ή εξτρεμιστικών κομμάτων. Σε μια ιστορική ωστόσο μετατόπιση, κόμματα της παραδοσιακής Κεντροδεξιάς, εν μέρει και από τον κεντρώο χώρο, γκρεμίζουν σιγά – σιγά αυτό το «τείχος προστασίας», που κρατούσε στο πολιτικό περιθώριο την Ακροδεξιά. Είτε υιοθετούν μέρος της ατζέντας της, είτε συμμαχούν μαζί της σε κυβερνητικό ή κοινοβουλευτικό επίπεδο, με αποτέλεσμα εθνικολαϊκιστές πρώην «παρίες» του πολιτικού φάσματος να «κανονικοποιούνται» και να ενισχύονται δημοσκοπικά και πολιτικά.
«Είναι η Αριστερά που προκαλεί φόβο», διακήρυξε τις προάλλες ο ηγέτης του Λαϊκού Κόμματος (PP) της αξιωματικής αντιπολίτευσης στην Ισπανία, Αλμπέρτο Νούνιεθ Φεϊχό, ανακοινώνοντας ότι είναι έτοιμος να συμμαχήσει με το ακροδεξιό Vox σε εθνικό επίπεδο, αν στις επόμενες βουλευτικές εκλογές χρειάζεται η στήριξή του για την εξασφάλιση αυτοδυναμίας. Η ηγεσία του PP «θεωρεί ότι ύστερα από τρεις περιφερειακούς συνασπισμούς με την Ακροδεξιά και έναν τέταρτο στα σκαριά στην Ανδαλουσία, η μεταστροφή αυτή είναι φυσική», σχολιάζει η «El Pais», ενώ ένα χρόνο πριν, στο κομματικό συνέδριο, ο Φεϊχό το είχε αποκλείσει.
Ο γερμανός καγκελάριος και ηγέτης των Χριστιανοδημοκρατών (CDU), Φρίντριχ Μερτς, είναι κάθετος στο θέμα: απορρίπτει κατηγορηματικά κάθε ενδεχόμενο κυβερνητικής συμμαχίας με την ακροδεξιά «Εναλλακτική για τη Γερμανία» (AfD). Προεκλογικά, ωστόσο, προκάλεσε ρωγμές στο περιώνυμο «Brandmauer», συνεργαζόμενος με το AfD στην ψήφιση των προτάσεών του για αυστηροποίηση του Μεταναστευτικού, ενώ ως καγκελάριος έχει προκαλέσει πλείστες όσες φορές σάλο με δηλώσεις του, που «χάιδευαν τα αφτιά» των ψηφοφόρων της Ακροδεξιάς. Η επόμενη μεγάλη πρόκληση για τον ίδιο πλησιάζει. Τον Σεπτέμβριο, το AfD –αξιωματική αντιπολίτευση σε εθνικό επίπεδο και πλέον πρώτο στις δημοσκοπήσεις – οδεύει προς μια σοκαριστική πρωτιά στο ανατολικό κρατίδιο Σαξονία-Ανχαλτ.
Στη δε πολιτικά ασταθή Γαλλία, που προετοιμάζεται για το ορατό ενδεχόμενο να αποκτήσει πρόεδρο από την Ακροδεξιά το 2027, η Εθνική Συσπείρωση (RN) της Μαρίν Λεπέν και του Ζορντάν Μπαρντελά έχει γίνει ρυθμιστής της εξουσίας. Ως το μεγαλύτερο μεμονωμένο κόμμα σήμερα στην κατακερματισμένη γαλλική Εθνοσυνέλευση κι έχοντας απέναντι μια μειοψηφική μακρονική κυβέρνηση, η RN παζαρεύει την ψήφο ή την αποχή της σε νομοσχέδια και σε προτάσεις μομφής.
Στο φόντο όλων αυτών εν τω μεταξύ βρίσκεται το μοντέλο της «συστημικής» Ακροδεξιάς που έχτισε στην Ιταλία η Τζόρτζια Μελόνι. Ηγέτις ενός κόμματος με μεταφασιστικές ρίζες, κυβερνά σε συνασπισμό με την κεντροδεξιά Φόρτσα Ιτάλια και την ακροδεξιά Λέγκα, έχει άριστες σχέσεις με το ευρωπαϊκό κατεστημένο και λειτουργεί πλέον ως «γέφυρα» μεταξύ Κεντροδεξιάς και Ακροδεξιάς για ad hoc συμμαχίες (και) στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, προς εξασφάλιση πλειοψηφιών.
Πηγή: tanea.gr
