Μια εποχή φτάνει στο τέλος της για το Δάσος του Σέργουντ, καθώς η ιστορική βελανιδιά Major Oak πέθανε ύστερα από περίπου 1.200 χρόνια στο Νότιγχαμσαϊρ της Αγγλίας. Το θρυλικό δέντρο, συνδεδεμένο άρρηκτα με τον μύθο του Ρομπέν των Δασών, αποτέλεσε για αιώνες σύμβολο φυσικής και πολιτιστικής κληρονομιάς.
Σύμφωνα με ειδικούς, η Major Oak δεν παρουσίασε φέτος καμία νέα βλάστηση, γεγονός που αποδίδεται στις παρατεταμένες θερμές και ξηρές περιόδους των τελευταίων ετών. Οι ακραίες αυτές συνθήκες προκάλεσαν ανεπανόρθωτη καταπόνηση, οδηγώντας τελικά στο τέλος της ζωής του δέντρου.
Με κορμό που έφθανε τα 11 μέτρα σε περίμετρο και κόμη περίπου 28 μέτρων, η Major Oak υπήρξε για δεκαετίες σημείο αναφοράς και πόλος έλξης για χιλιάδες επισκέπτες. Η παράδοση αναφέρει ότι στους κοίλους κορμούς της έβρισκε καταφύγιο ο Ρομπέν των Δασών και η ομάδα του, όταν καταδιώκονταν από τον Σερίφη του Νότιγχαμ.
Η επίδραση της κλιματικής αλλαγής
Οι επιστήμονες υπογραμμίζουν ότι η μακραίωνη αντοχή της βελανιδιάς επηρεάστηκε καθοριστικά από την κλιματική αλλαγή. Οι συχνοί καύσωνες και οι παρατεταμένες ξηρασίες αποδυνάμωσαν το οικοσύστημα του δέντρου, ιδιαίτερα μετά το κύμα καύσωνα του Ιουλίου 2022, όταν οι θερμοκρασίες στη Βρετανία ξεπέρασαν τους 40 βαθμούς Κελσίου.
Μετά την ανακοίνωση του θανάτου της Major Oak από τη Βασιλική Εταιρεία Προστασίας των Πτηνών (RSPB), πλήθος επισκεπτών συγκεντρώθηκε στο Δάσος του Σέργουντ για να αποτίσει φόρο τιμής στο εμβληματικό φυσικό μνημείο.
Η ανθρώπινη παρέμβαση και οι συνέπειες
Η Major Oak προσέλκυε περίπου 350.000 επισκέπτες κάθε χρόνο, όμως η συνεχής ανθρώπινη παρουσία είχε αρνητικές επιπτώσεις στο περιβάλλον της. Η συμπίεση του εδάφους περιόρισε την απορρόφηση νερού και θρεπτικών συστατικών από τις ρίζες, επιδεινώνοντας τη φθορά του δέντρου.
Κατά τον 20ό αιώνα έγιναν επανειλημμένες προσπάθειες διατήρησης. Από το 1904, μεταλλικές αλυσίδες και υποστηρίγματα τοποθετήθηκαν στα βαριά κλαδιά, ενώ αργότερα τμήματα του κορμού ενισχύθηκαν με σκυρόδεμα και προστατευτικά υλικά.
Οι ειδικοί εκτιμούν ότι ορισμένες από αυτές τις παρεμβάσεις ίσως συνέβαλαν στην επιβάρυνσή του. Όπως επισημαίνουν, οι αρχαίες βελανιδιές που εξελίσσονται φυσικά αποβάλλουν σταδιακά τα βαριά κλαδιά τους, μειώνοντας έτσι τις ανάγκες τους σε νερό και θρεπτικά στοιχεία.
Πηγή: Guardian
Πηγή: tanea.gr
